ارتباط راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و بهبود نگارش دانشگاهی: پژوهشی در میان زبان آموزان دزفول

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش یکپارچه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر نگارش دانشگاهی فراگیران ایرانی زبان انگلیسی در سطح متوسط انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری را دانشجویان کارشناسی زبان انگلیسی دانشگاهی در دزفول تشکیل می دادند و ۶۰ نفر به شیوه در دسترس از دو کلاس دست نخورده انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت دوازده هفته، آموزش راهبردهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری را در قالب چهار ماژول سه هفته ای دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل تحت آموزش متداول محصول محور قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها، آزمون نوشتن زمان دار به شکل انشای ۱۵۰ تا ۴۵۰ کلمه ای بود که با مقیاس تحلیلی چهاربعدی نمره گذاری شد. روایی محتوایی مقیاس توسط اساتید زبان تایید شد و پایایی بین ارزیاب با ضریب کاپای وزن دار کوهن برای همه ابعاد بالای ۰.۸۰ به دست آمد. داده ها با آزمون های t مستقل، t زوجی و تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. نتایج نشان داد با کنترل نمرات پیش آزمون، گروه آزمایش به طور معناداری نگارش دانشگاهی بالاتری از گروه کنترل داشت (F(۱,۵۷)=۷۸.۴۱، p<۰.۰۰۱، ηp²=۰.۵۷۹). اندازه اثر بزرگ و توان آماری ۱.۰۰ بیانگر قدرت بالای مداخله است. یافته های پژوهش از اثربخشی مداخلات یکپارچه خودتنظیمی در بافت کلاس های نگارش دانشگاهی ایران حمایت می کند و می تواند مبنایی برای بازنگری برنامه های درسی نگارش در آموزش عالی باشد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای یادگیری خودتنظیمی ، نگارش دانشگاهی ، راهبردهای شناختی و فراشناختی ، فراگیران ایرانی ، دزفول