وراثت، ژنتیک و اراده در سرنوشت انسان از منظر امام علی(علیه السلام) با تکیه بر نهج البلاغه

یکی از مسائل اساسی در تعیین سرنوشت انسان، پیوند میان وراثت، جبر و اختیار به شمار می رود. این پژوهش با روش کتابخانه ای به واکاوی جایگاه وراثت از دیدگاه نهج البلاغه می پردازد و بر هم کنشی عوامل زیستی و تربیتی در تکوین شخصیت و سرنوشت آدمی پای می فشارد. شیوه پژوهش بر تحلیل کیفی حکمت ها و گفتارهای امام علی(علیه السلام) استوار است که در آن، سهم وراثت در انتقال ویژگی های ژنتیکی و ارزش های اخلاقی و نیز تاثیر تربیت در استواری صفات پسندیده نمایان می گردد. نتایج حاکی از آن است که نهج البلاغه شخصیت انسان را در ساحت های جسمانی، اخلاقی و معنوی مدنظر قرار داده و بر کارکرد چندجانبه وراثت و تربیت در تحقق انسان کامل تاکید می ورزد. بر پایه یافته های این مطالعه، انسان حتی در مواجهه با قیود ژنتیکی، قادر است با اتکا به اراده و کوشش فکری و اخلاقی، مسیر کمال و رشد خویش را دگرگون سازد. این نگرش فراگیر، جایگاه محوری اراده و عوامل محیطی را در ساخت سرنوشت انسان برجسته می نماید.

کلیدواژه ها:

وراثت ، نهج البلاغه ، ژنتیک ، امام علی(علیه السلام)