اثر قصه گویی تعاملی بر بهبود مهارت های زبانی کودکان با نیازهای ویژه

قصه گویی تعاملی یکی از روش های موثر و جذاب در آموزش کودکان است که با فراهم کردن فرصت مشارکت فعال، گفت وگو، پرسش وپاسخ، پیش بینی رویدادها و بازگویی داستان، می تواند زمینه مناسبی برای تقویت مهارت های زبانی فراهم کند. کودکان با نیازهای ویژه، به ویژه کودکانی که با دشواری های گفتاری، زبانی، ارتباطی، شنوایی یا اختلالات رشدی مواجه هستند، ممکن است برای یادگیری واژگان، ساخت جمله، درک مفاهیم زبانی، بیان خواسته ها و برقراری ارتباط با دیگران به حمایت های آموزشی متناسب نیاز داشته باشند. قصه گویی تعاملی با استفاده از تصاویر، شخصیت های داستانی، حرکات، تکرار هدفمند واژگان و مشارکت هدایت شده کودک، می تواند فرایند یادگیری زبان را از یک فعالیت منفعل به تجربه ای معنادار و لذت بخش تبدیل کند. هدف مقاله حاضر، بررسی نقش قصه گویی تعاملی در بهبود مهارت های زبانی کودکان با نیازهای ویژه و تبیین سازوکارهای احتمالی تاثیر این روش بر رشد واژگان، درک شنیداری، بیان کلامی، مهارت های روایی و تعاملات ارتباطی است. این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با تکیه بر منابع فارسی منتخب، ابعاد آموزشی و توان بخشی قصه گویی را بررسی می کند. محورهای اصلی بحث شامل اهمیت تعامل در فرایند یادگیری زبان، نقش تکرار و بازگویی داستان، ضرورت انطباق محتوای قصه با ویژگی های فردی کودکان و اهمیت مشارکت خانواده، معلمان و متخصصان گفتار و زبان است. بر اساس تحلیل مباحث پژوهشی، قصه گویی تعاملی می تواند به عنوان مکملی برای فعالیت های آموزشی و توان بخشی مورد استفاده قرار گیرد؛ بااین حال، میزان اثربخشی آن به نوع نیاز کودک، سطح رشد زبانی، کیفیت اجرای فعالیت ها، تناسب داستان با توانایی های کودک و استمرار تمرین وابسته است. بنابراین، طراحی برنامه های هدفمند، استفاده از شیوه های چندحسی و ارزیابی مستمر پیشرفت کودکان برای بهره گیری موثر از این روش ضروری است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی تعاملی ، مهارت های زبانی ، کودکان با نیازهای ویژه ، رشد واژگان ، درک زبانی ، بیان کلامی ، مهارت های روایی ، آموزش فراگیر