رابطه عملکرد خانواده با شکل گیری آسیب های دینی، فرهنگی و تربیتی کودکان

محیط خانه،نخستین و با دوام ترین عاملی است که در رشد شخصیت کودکان تاثیر می گذارد و افرادخانواده نقش بسار موثری را در آشنا کردن کودکان به زندگی جمعی و فرهنگی جامعه دارند.خانواده یکی از عوامل موثر در رفتار فرزندان می باشد. در یک خانواده ،روش کار و طرز ارتباط به نحوی است که محیط رابرای تامین احتیاجات اساسی کودکان،چه در زمینه ی جسمی و چه در زمینه ی روانی و یااجتماعی مساعد میسازد.عادتی که کودک در خانه به دست می آورد گاهی ممکن است صیح و عقلانی باشد و گاهی مانع رشد طبیعی او گردد .خانواده بر اندیشه و باور های کودکان و شیوه ی برخورد آنها با دیگران تاثیر می گذارد.خانواده به عنوان نخستین و حیاتی ترین نهاد اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری هویت و ارزش های رفتاری کودک دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان عملکرد خانواده و بروز آسیب های دینی، فرهنگی و تربیتی در کودکان، به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته های بررسی های کیفی نشان می دهد که اختلال در ابعاد مختلف عملکرد خانوادگی (از جمله تعاملات عاطفی، سبک های فرزندپروری و انسجام خانوادگی) می تواند زمینه ساز بروز آسیب های بنیادین شود. در حوزه دینی، ضعف در الگوسازی رفتاری والدین منجر به شکاف میان باورها و عمل می شود. در حوزه فرهنگی، lack (کمبود) تبیین ارزش های اصیل، کودک را در معرض آسیب های هویتی و فرهنگ بیگانه قرار می دهد. همچنین، در حوزه تربیتی، سبک های فرزندپروری مفرط (آملیز یا مستبدانه) منجر به بروز آسیب هایی نظیر خودشیفتگی، عدم مسئولیت پذیری و اختلالات رفتاری می گردد. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می کند که تقویت سلامت روان والدین و اصلاح الگوهای تعاملی در خانواده،

کلیدواژه ها:

عملکرد خانواده ، آسیب های دینی ، آسیب های فرهنگی ، آسیب های تربیتی ، فرزندپروری