ممنوعیت شکنجه و اعتبار اقرار در شرایط عادی و اضطراری

ممنوعیت شکنجه یکی از اصول بنیادین حقوق عمومی و از قواعد آمره حقوق بین الملل است که هم در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و هم در اسناد بین المللی حقوق بشر به صورت صریح مورد شناسایی قرار گرفته است. با وجود این، در فرآیند کشف جرم و تحقیقات مقدماتی، به ویژه در شرایط موسوم به اضطراری یا تهدید علیه امنیت عمومی، همواره این پرسش مطرح بوده است که آیا می توان اعمال فشار برای اخذ اقرار را توجیه پذیر دانست یا خیر. مقاله حاضر با بهره گیری از ادبیات فقهی، حقوق اساسی، قوانین عادی ایران و مطالعات تطبیقی و بین المللی، به تحلیل وضعیت حقوقی شکنجه و ارزش اثباتی اقرار ماخوذ تحت فشار در شرایط عادی و اضطراری می پردازد و با تاکید بر جایگاه ضابطان نشان می دهد که اصل منع شکنجه، اصلی مطلق، غیرقابل تعلیق و لازم الاجراست و هیچ گونه وضعیت استثنایی نمی تواند ناقض آن تلقی شود.

کلیدواژه ها:

شکنجه ، اقرار ، وضعیت اضطراری ، حقوق عمومی ، حقوق بشر