ابعاد حقوقی اجرای پلی بک (لب خوانی) در کنسرت های موسیقی از منظر مسئولیت مدنی و حقوق ایران

پدیده پلی بک یا لب خوانی در کنسرت های موسیقی، که به معنای پخش صدای از پیش ضبط شده به جای اجرای زنده است، در سال های اخیر به یکی از چالش های جدی صنعت موسیقی ایران تبدیل شده است. این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی-تطبیقی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، به بررسی ابعاد حقوقی این پدیده از منظر مسئولیت مدنی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اجرای پلی بک در کنسرتی که بر اساس عرف و قرارداد (بلیت) انتظار اجرای زنده می رود، نوعی فعل سلبی و نقض تعهد محسوب می شود و با اصول شفافیت، پاسخگویی و مسئولیت پذیری در تعارض است. این عمل از یک سو مصداق تدلیس در معامله بوده و از سوی دیگر می تواند موجبات مسئولیت قراردادی و قانونی را برای هنرمند و برگزارکننده فراهم آورد. با وجود استقبال محاکم آمریکایی از دعاوی مرتبط با پلی بک، نظام قضایی ایران تاکنون رویکردی منفعلانه در قبال این موضوع داشته و خلا رویه قضایی مشخص در این حوزه محسوس است. پژوهش حاضر با تحلیل مبانی فقهی و حقوقی و بررسی خسارات قابل جبران، راهکارهایی نظیر الزام به شفاف سازی و تعیین ضمانت اجراهای موثر را ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

اجرای پلی بک ، حقوق ایران ، مسئولیت مدنی ، تدلیس ، حکمرانی مطلوب