بررسی رابطه انگیزش تحصیلی با اهمال کاری تحصیلی با نقش میانجی راهبردهای یادگیری خودتنظیم در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه انگیزش تحصیلی با اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان با نقش میانجی راهبردهای یادگیری خودتنظیم است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از منظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعه مطالعه، کلیه دانش آموزان متوسطه دوم در بازه اسفند ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۴ بودند. نمونه پژوهش ۲۴۶ نفر شامل ۱۷۶ پسر و ۷۰ دختر بودند که به صورت دردسترس در فضای مجازی انتخاب شدند. داده های پژوهش به وسیله مقیاس های انگیزش تحصیلی (AMS)، اهمال کاری تحصیلی (PASS) و راهبردهای انگیزشی برای یادگیری (MSLQ) جمع آوری شدند. همه داده ها در بستر برخط به دست آمدند و به روش مدل یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS و Amos تحلیل شدند. براساس یافته های پژوهش، متغیر انگیزش تحصیلی به طور منفی و معناداری با اهمال کاری تحصیلی و به طور مثبت و معناداری با راهبردهای یادگیری خودتنظیم ارتباط دارد. راهبردهای یادگیری خودتنظیم نیز با اهمال کاری تحصیلی رابطه معکوس و معنادار دارد. نتایج نشان داد راهبردهای یادگیری خودتنظیم نقش واسطه ای در پیش بینی اهمال کاری تحصیلی براساس انگیزش تحصیلی ندارد. با توجه به نتایج پیشنهاد می شود نقش انگیزش تحصیلی در کاهش اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان، مورد توجه روان شناسان و مشاوران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان ، راهبردهای یادگیری خودتنظیم