خودتنظیمی یادگیری و کاربرد هوش مصنوعی در آموزش: مروری نظام مند بر فرصت ها، چالش ها و چشم اندازهای آینده

هوش مصنوعی (AI) در سال های اخیر به عنوان یکی از تاثیرگذارترین فناوری های نوین، وارد عرصه آموزش و یادگیری شده است. هم زمان با این تحول، مفهوم یادگیری خودتنظیمی (SRL) به عنوان یکی از مولفه های اساسی موفقیت تحصیلی و یادگیری مادام العمر، نقشی محوری در نحوه تعامل یادگیرندگان با ابزارهای هوش مصنوعی ایفا می کند. مقاله مروری حاضر با هدف بررسی نظام مند نقش خودتنظیمی یادگیری در کاربرد هوش مصنوعی در آموزش تدوین شده است. بدین منظور، با جستجو در پایگاه های معتبر علمی داخلی و بین المللی، تعداد ۲۰ مقاله و منبع علمی مرتبط شناسایی و مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که خودتنظیمی یادگیری در کاربرد هوش مصنوعی در سه سطح قابل بررسی است: (۱) خودتنظیمی به عنوان پیش نیاز استفاده موثر از ابزارهای هوش مصنوعی، (۲) خودتنظیمی به عنوان پیامد و برونداد تعامل با هوش مصنوعی، و (۳) خودتنظیمی به عنوان راهبرد در فرایند کاربرد هوش مصنوعی. نتایج نشان می دهد که در حالی که هوش مصنوعی با ارائه بازخورد بلادرنگ، شخصی سازی مسیر یادگیری و پشتیبانی فراشناختی می تواند به ارتقای خودتنظیمی یادگیرندگان کمک کند، کاربرد نامناسب آن بدون تکیه بر مهارت های خودتنظیمی، می تواند به وابستگی فناورانه، کاهش تفکر انتقادی و تضعیف عاملیت یادگیرنده منجر شود. مقاله با ارائه چارچوبی مفهومی برای تعامل دوسویه خودتنظیمی یادگیری و هوش مصنوعی، به شکاف های پژوهشی موجود اشاره کرده و رهنمودهایی برای پژوهش های آینده و کاربرد عملی این فناوری در نظام های آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، هوش مصنوعی ، بازخورد بلادرنگ ، شخصی سازی یادگیری ، فراشناخت