جغرافیای مدرسه محور و نقش آن در پیوند آموزش با زندگی روزمره دانش آموزان

جغرافیا از جمله دانش هایی است که ارتباط مستقیمی با محیط زندگی انسان دارد و می تواند میان آموخته های مدرسه و تجربه های واقعی دانش آموزان پیوند برقرار کند. با وجود این، هنگامی که آموزش جغرافیا صرفا بر حفظ کردن نام مکان ها، پدیده ها، تعاریف و اطلاعات کتاب درسی متمرکز شود، ظرفیت های واقعی این درس برای پرورش توانایی مشاهده، تحلیل محیط، حل مسئله و تصمیم گیری کاهش می یابد. جغرافیای مدرسه محور رویکردی است که در آن محیط پیرامون مدرسه، محله، شهر، روستا و فضای زندگی دانش آموزان به عنوان بخشی از فضای یادگیری مورد توجه قرار می گیرد. در این رویکرد، دانش آموز تنها دریافت کننده اطلاعات جغرافیایی نیست، بلکه به مشاهده گر، تحلیل گر و پژوهشگر محیط تبدیل می شود. هدف مقاله حاضر بررسی مفهوم جغرافیای مدرسه محور و تبیین نقش آن در پیوند آموزش جغرافیا با زندگی روزمره دانش آموزان است. روش پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع مرتبط با آموزش جغرافیا، یادگیری تجربی، یادگیری مبتنی بر محیط و رویکردهای نوین آموزشی است. یافته های بحث نشان می دهد استفاده از محیط محلی در آموزش جغرافیا می تواند موجب افزایش معناداری یادگیری، تقویت مهارت های مشاهده و تحلیل، افزایش مشارکت دانش آموزان، توسعه سواد مکانی و محیطی و شکل گیری نگرش مسئولانه نسبت به محیط زندگی شود. همچنین فعالیت هایی مانند تهیه نقشه محله، مشاهده تغییرات محیطی، بررسی کاربری زمین، مطالعه منابع آب، تحلیل وضعیت حمل ونقل و انجام پروژه های میدانی می توانند مفاهیم کتاب درسی را به تجربه های ملموس تبدیل کنند. بنابراین، جغرافیای مدرسه محور می تواند یکی از راهکارهای موثر برای کاربردی تر کردن آموزش جغرافیا و نزدیک کردن مدرسه به زندگی واقعی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

جغرافیا ، مدرسه محور ، آموزش جغرافیا ، یادگیری محیطی ، زندگی روزمره ، دانش آموز ، محیط محلی ، یادگیری تجربی