واکاوی تجربه زیسته زنان در تصمیم به بازگشت به رابطه پس از اختلافات زناشویی: یک مطالعه پدیدارشناسی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربه زیسته زنانی انجام شد که پس از تجربه ی اختلافات شدید زناشویی، تصمیم به بازگشت به رابطه گرفته اند. این مطالعه تلاش داشت تا فرآیند تصمیم گیری و محرک های اصلی (عاطفی، روانی و ساختاری) را که منجر به بقای رابطه می گردد، تبیین نماید. پژوهش حاضر از نظر هدف، توصیفی و از نظر ماهیت، کیفی است که با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی انجام شده است. شرکت کنندگان شامل ۹ زن از شهر خشک بیجار بودند که بر اساس معیارهای مشخص (تجربه اختلاف و تصمیم به بازگشت) به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، مصاحبه نیمه ساختاریافته بود و برای تحلیل داده ها از روش کلایزی استفاده گردید. یافته ها نشان داد که تصمیم برای بازگشت به رابطه، متاثر از ۵ مقوله اصلی است: ۱) ریشه های اختلافات (نقص مهارت های ارتباطی و عدم توازن نقش ها)، ۲) پیامدهای اختلافات (فرسایش روانی و جسمانی)، ۳) عوامل موثر بر رضایت (امنیت عاطفی و اشتراک در ارزش ها)، ۴) پویایی های ماندن (مصلحت اندیشی برای فرزندان، وابستگی مالی و امید به تغییر) و ۵) راهکارهای مدیریت بحران (تلاش برای تغییر الگوی رفتاری و جستجوی حمایت تخصصی). نتایج نشان داد که تصمیم زنان برای ماندن در رابطه، فراتر از یک انتخاب صرفا عاطفی، یک "استراتژی بقا" است که در آن مصلحت های ساختاری (مانند فرزندان و اقتصاد) با امیدهای شخصیتی (مانند تغییر همسر) در هم می آمیزند. یافته های این پژوهش می تواند به مشاوران خانواده در درک پیچیدگی های تصمیم گیری زنان در بحران های زناشویی کمک کند.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، بازگشت به رابطه ، اختلافات زناشویی ، پدیدارشناسی ، زنان