سندروم ایمپاستر در پرستاران و ارتباط آن با سلامت روان و عملکرد حرفه ای: یک مرور روایتی

پدیده ایمپاستر (Impostor Phenomenon) به تجربه پایدار شک نسبت به شایستگی های فردی، دشواری در درونی سازی موفقیت و ترس از آشکار شدن به عنوان فردی فاقد صلاحیت، علی رغم وجود شواهد عینی از موفقیت اشاره دارد. اگرچه این پدیده به عنوان یک اختلال روان پزشکی مستقل شناخته نمی شود، در سال های اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه در پژوهش های سلامت روان و محیط کار تبدیل شده است. حرفه پرستاری به دلیل ماهیت پیچیده، مسئولیت پذیری بالا، تصمیم گیری در شرایط عدم قطعیت، مواجهه با موقعیت های بحرانی و نیاز به یادگیری مداوم، می تواند زمینه مناسبی برای تجربه احساسات ایمپاستر ایجاد کند. هدف این مرور روایتی، بررسی شواهد موجود درباره پدیده ایمپاستر در پرستاران و تبیین ارتباط آن با سلامت روان و عملکرد حرفه ای آنان است. مطالعات منتشرشده در پایگاه های علمی معتبر با تمرکز بر پژوهش های مستقیم در پرستاران و دانشجویان پرستاری، مرورهای تخصصی و مطالعات مرتبط با burnout، resilience، professional identity و career transition مورد بررسی قرار گرفتند. شواهد موجود نشان می دهند که احساسات ایمپاستر در گروه های مختلف پرستاری، به ویژه دانشجویان، پرستاران تازه وارد، پرستاران دارای نقش های تخصصی و پرستاران مراقبت های ویژه، قابل توجه است. این پدیده با متغیرهایی مانند خودتردیدی، اضطراب، استرس، پریشانی روان شناختی، فرسودگی شغلی و دشواری در گذار حرفه ای ارتباط نشان داده است؛ با این حال، رابطه آن با پیامدهای روانی در تمام مطالعات یکسان نبوده و به عواملی مانند تاب آوری، حمایت اجتماعی و شرایط محیط کار وابسته است. شواهد جدید همچنین نشان می دهند که پدیده ایمپاستر می تواند از طریق کاهش احساس شایستگی، خودتردیدی و محدود شدن مشارکت در رفتارهای نوآورانه با ابعاد عملکرد حرفه ای ارتباط داشته باشد. بنابراین، شناسایی زودهنگام این پدیده و توسعه مداخلات فردی و سازمانی، از جمله mentorship، بازخورد سازنده، تقویت تاب آوری، خودشفقتی و ایجاد فرهنگ کاری حمایتگر، می تواند در ارتقای بهزیستی روانی و سازگاری حرفه ای پرستاران نقش داشته باشد.

کلیدواژه ها:

سندروم ایمپاستر ، سلامت روان ، فرسودگی شغلی ، عملکرد حرفه ای ، تاب آوری