حکمرانی ارتباطات بحران شهری در شرایط جنگی الگوی سیاستگذاری افکار عمومی، اطلاع رسانی تاب آور و تقویت سرمایه اجتماعی

مدیریت شهری در شرایط بحران های مرکب، به ویژه جنگ، نیازمند اتخاذ رویکردهای نوین در سیاستگذاری عمومی و حکمرانی ارتباطی برای حفظ انسجام اجتماعی، کاهش آشفتگی اطلاعاتی و تاب آوری سیستم های اطلاع رسانی است. پژوهش حاضر با هدف طراحی و تبیین الگوی حکمرانی ارتباطات بحران شهری در شرایط جنگی، با تمرکز بر مدیریت افکار عمومی و ارتقای سرمایه اجتماعی انجام شده است.روش شناسی: این پژوهش با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و سندپژوهی بر روی سند راهبردی «اطلاعات روابط عمومی شهرداری تهران در شرایط بحرانی» در سال ۱۴۰۵ انجام شده است. به منظور بررسی عمیق چالش ها و ارائه راهکارهای عملیاتی، داده های حاصل از سند در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. همچنین، یافته های به دست آمده با چارچوب نظری ارتباطات بحران و ریسک متقاطع، موسوم به CERC، تطبیق داده شد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که حکمرانی موثر ارتباطات بحران بر پنج رکن اساسی استوار است: ۱) فرماندهی واحد و یکپارچه رسانه ای؛ ۲)کاهش وابستگی به زیرساخت های دیجیتال و توسعه ارتباطات چندلایه آفلاین ۳) ایجاد اتاق وضعیت افکار عمومی برای پاسخ گویی سریع، در بازه طلایی کمتر از ۱۰ دقیقه، به شایعات و اطلاعات نادرست؛ ۴) بهره گیری از ظرفیت های اجتماعی محلی، از جمله مساجد، معتمدان و گروه های داوطلب مانند دوام؛ ۵)سیاستگذاری فراگیر با تمرکز بر گروه های آسیب پذیر، از جمله سالمندان، افراد دارای معلولیت و اتباع.نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که در شرایط جنگی، روابط عمومی شهرداری از یک واحد صرفا خدماتی و توزیع کننده خبر به بازوی حاکمیتی در هدایت افکار عمومی و پشتیبانی از عملیات پدافندی تبدیل می شود. پیاده سازی این الگو مستلزم تدوین پروتکل های ازپیش تعیین شده، اجرای مانورهای دوره ای، آموزش سخنگویان، تقویت شبکه های ارتباطی جایگزین و به روزرسانی مستمر زیرساخت های داده محور شهری است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی بحران ، مدیریت شهری ، سیاستگذاری عمومی ، ارتباطات تاب آور ، سرمایه اجتماعی ، شایعه زدایی