نقش داستان سرایی تاریخی و روایت محور در افزایش انگیزه درونی و یادگیری معنادار درس تاریخ در متوسطه دوم

این مقاله به بررسی نقش داستان سرایی تاریخی و رویکرد روایت محور در افزایش انگیزه درونی و تحقق یادگیری معنادار درس تاریخ در دوره دوم متوسطه می پردازد. در این پژوهش، داستان سرایی تاریخی به عنوان روشی آموزشی مورد تحلیل قرار گرفته است که در آن رویدادهای تاریخی نه به شکل جداول خشک و فهرست های نام و سال، بلکه به صورت روایت های زنده، شخصیت محور و پویا ارائه می شوند تا دانش آموز بتواند خود را در دل رویداد قرار دهد، با شخصیت های تاریخی همدلی کند و معنا و چرایی پدیده ها را درک نماید. مبانی نظری این مقاله بر نظریه های انگیزه درونی، ساخت گرایی شناختی، یادگیری معنادار و رویکرد روایت محور استوار است. تحلیل ها نشان می دهد که داستان سرایی تاریخی از طریق ایجاد پیوند عاطفی، فعال سازی تصویرسازی ذهنی، ساختن معنا در ذهن یادگیرنده، افزایش حس کنجکاوی و ایجاد حس تعلق به گذشته، انگیزه درونی دانش آموز را تقویت می کند و یادگیری را از سطح حفظ کردن به سطح فهمیدن، تفسیرکردن و ارزش گذاری ارتقا می دهد. همچنین بررسی ها حاکی از آن است که وقتی معلم تاریخ، رویدادها را در قالب روایت های چندلایه، با شخصیت های با، با تناقضات درونی و با پیامدهای ملموس ارائه دهد، دانش آموز از حالت تماشاگر منفعل به فعال کننده معنای تاریخی تبدیل می شود. در پایان، شرایط موثر در طراحی و اجرای داستان سرایی تاریخی در کلاس درس، چالش ها و موانع احتمالی و پیشنهادات عملیاتی برای معلم های تاریخ ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی تاریخی ، روایت محور ، انگیزه درونی ، یادگیری معنادار ، درس تاریخ ، متوسطه دوم ، تعلیم و تربیت.