تحلیل وظایف و اختیارات مشاوران در دادگاه های خانواده و تاثیر آن بر کاهش تنش های حقوقی

خانواده به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، در معرض اختلافات و تعارضات حقوقی و عاطفی متعددی قرار دارد که تداوم آن ها می تواند موجب تشدید تنش میان اعضای خانواده، افزایش دعاوی قضایی و دشوارتر شدن فرآیند حل وفصل اختلافات شود. در این میان، مشاوران خانواده مستقر در کنار دادگاه های خانواده، با برخورداری از دانش تخصصی در حوزه هایی همچون مشاوره، روان شناسی، مددکاری اجتماعی، مطالعات خانواده و حقوق، می توانند نقش موثری در شناسایی ریشه های اختلاف، اصلاح روابط زوجین، فراهم سازی زمینه گفت وگو و دستیابی به سازش ایفا کنند. قانون حمایت خانواده با پیش بینی مراکز مشاوره خانواده، تلاش در جهت ایجاد صلح و سازش و جلوگیری از افزایش اختلافات خانوادگی و طلاق را مورد توجه قرار داده و آیین نامه اجرایی نیز وظایف و نحوه ارائه خدمات مشاوره ای و اعلام نظر کارشناسی این مراکز را تبیین کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل وظایف و اختیارات مشاوران در دادگاه های خانواده و بررسی تاثیر عملکرد آنان بر کاهش تنش های حقوقی انجام شده است. این مقاله با استفاده از منابع کتابخانه ای و به روش توصیفی و تحلیلی به نگارش درآمده است. یافته های حاصل از بررسی منابع نشان می دهد که مشاوران خانواده از طریق ارزیابی ابعاد روانی، اجتماعی و ارتباطی اختلافات، ارائه راهکارهای تخصصی، کمک به برقراری ارتباط سازنده میان طرفین، تلاش برای حصول توافق و ارائه نظر کارشناسی مستدل به دادگاه می توانند از تشدید تعارضات جلوگیری کنند. همچنین، حضور موثر مشاوران می تواند موجب کاهش تقابل مستقیم طرفین، افزایش احتمال سازش، کاهش استمرار دعاوی خانوادگی و کمک به اتخاذ تصمیمات قضایی متناسب تر با شرایط واقعی خانواده شود. بر این اساس، تقویت جایگاه تخصصی مشاوران، ارتقای آموزش های حرفه ای، نظارت بر عملکرد آنان و ایجاد هماهنگی موثر میان نهاد مشاوره و دادگاه خانواده می تواند در کاهش تنش های حقوقی و حمایت از ثبات خانواده نقش قابل توجهی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

وظایف و اختیارات مشاوران ، تنش های حقوقی ، دادگاه های خانواده