طراحی نظام ارزیابی اثربخشی برنامه های ورزشی شهرداری تهران بر نشاط اجتماعی و کیفیت زندگی شهروندان

کلان شهر تهران به عنوان کانون تحولات متکثر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، با چالش های عدیده ای در حوزه کاهش نشاط عمومی، افزایش فشارهای روانی، کم تحرکی و تنزل کیفیت زندگی شهروندان روبه روست. در این راستا، شهرداری تهران سالانه هزینه های هنگفتی را به توسعه زیرساخت ها و برگزاری برنامه های ورزشی محله محور اختصاص می دهد؛ با این وجود، به دلیل نبود یک نظام ارزیابی علمی و جامع، میزان اثربخشی واقعی این مداخلات بر نشاط اجتماعی و کیفیت زندگی ساکنان به درستی سنجیده نشده است. پژوهش حاضر با هدف «طراحی نظام ارزیابی اثربخشی برنامه های ورزشی شهرداری تهران بر نشاط اجتماعی و کیفیت زندگی شهروندان» انجام گرفته است. این پژوهش از نظر هدف، توسعه ای-کاربردی و از لحاظ روش شناسی، توصیفی-پیمایشی و آمیخته (کیفی و کمی) است. جامعه آماری در بخش کیفی شامل خبرگان مدیریت شهری و متخصصان علم ورزش (۱۹ نفر) و در بخش کمی شامل شهروندان مناطق ۲۲گانه تهران (۳۸۴ نفر بر اساس فرمول کوکران) بودند. ابزار گردآوری داده ها مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه استاندارد بود. تحلیل داده های کمی با استفاده از تکنیک مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که نظام ارزیابی اثربخشی برنامه های ورزشی شامل چهار بعد کلیدی «شاخص های ساختاری و ورودی»، «شاخص های فرآیندی و اجرایی»، «شاخص های پیامد (نشاط اجتماعی)» و «شاخص های برونداد (کیفیت زندگی)» است. نتایج آزمون فرضیه ها تایید کرد که استقرار این نظام ارزیابی، بازخورد دقیق و معناداری بر بهبود کیفیت برنامه ریزی های ورزشی و ارتقای شاخص های نشاط و کیفیت زندگی شهروندان دارد (۰.۰۱ > p). در نهایت، مدل مفهومی نظام ارزیابی پیشنهاد گردید.

کلیدواژه ها:

نظام ارزیابی اثربخشی ، برنامه های ورزشی ، نشاط اجتماعی ، کیفیت زندگی ، شهرداری تهران ، مدیریت شهری.