تاثیر آموزش مبتنی برپرسش برتوانایی استدلال،تحلیل و قضاوت علمی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل جامع تاثیر آموزش مبتنی بر پرسش (کاوشگری علمی) بر رشد و تعمیق توانایی استدلال منطقی، قدرت تحلیل داده ها و ارتقای قضاوت علمی در میان دانش آموزان تدوین شده است. در نظام های آموزشی معاصر، گذار از پارادایم های سنتی مبتنی بر انتقال مستقیم و حافظه محور دانش به سوی رویکردهای سازنده گرایی که در آن یادگیرنده در کانون فرایند یاددهی-یادگیری قرار می گیرد، به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است. آموزش مبتنی بر پرسش به عنوان سازوکاری فعال، زمینه درگیر شدن شناختی و فراشناختی دانش آموز را با چالش های علمی پیرامون خود فراهم ساخته و ساختار ذهنی او را از ذخیره سازی ایستا به سوی استنتاج پویا هدایت می کند. شیوه و روند این پژوهش بر مبنای رویکرد توصیفی-تحلیلی و روش مرور روایتی نظام مند بنا نهاده شده است؛ بدین ترتیب که ادبیات نظری موجود و شواهد برآمده از مطالعات تجربی معتبر داخلی و بین المللی مرتبط با حوزه های یادگیری کاوش محور، فرایندهای استدلال علمی، مهارت های تفکیک و پردازش شواهد، و نظام های داوری مبتنی بر منطق علمی جمع آوری و با رویکردی انتقادی دسته بندی و واکاوی شدند. نتایج حاصل از تبیین الگوهای پژوهشی نشان می دهد که استقرار روش آموزش مبتنی بر پرسش در محیط های آموزشی، ساختار استدلال دانش آموزان را از توجیهات شهودی و سطحی به سوی شواهد عینی، زنجیره های علی-معلولی و فرضیه آزمایی هدایت می کند. همچنین این شیوه توانایی واکاوی متغیرها، اعتبارسنجی منابع اطلاعاتی، پرهیز از سوگیری های شناختی و دست یابی به قضاوت علمی بی طرفانه را به میزان چشمگیری بهبود می بخشد. این یافته ها ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی و روش های تدریس معلمان را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پرسش ، استدلال علمی ، قضاوت علمی