بررسی تاثیر آموزش موثر برخلاقیت و رشد علمی دانش آموزان

هدف بنیادین این پژوهش، واکاوی و تبیین جامع تاثیر فرایندهای آموزش موثر بر شکوفایی تفکر خلاق و ارتقای شاخص های رشد علمی دانش آموزان در ساختار آموزش وپرورش معاصر است. در عصر دانایی محور، یادگیری صرف محفوظات و تکرار پاسخ های همگرا دیگر نمی تواند پاسخگوی الزامات جامعه متغیر باشد و جهت گیری نظام های آموزشی به سمت پرورش اندیشه های واگرا، روحیه پژوهشگری و توان حل خلاقانه مسائل تغییر یافته است. شیوه و روند پژوهش حاضر با اتکا به رویکرد تحلیلی–توصیفی و مرور نظام مند مبانی نظری و یافته های تجربی در حوزه برنامه ریزی درسی، روان شناسی یادگیری و پداگوژی انتقادی صورت پذیرفته است. در این راستا، با جستجو و بررسی مقالات پژوهشی، کتاب های مرجع و اسناد معتبر علمی پیرامون الگوهای نوین تدریس نظیر یادگیری مسئله محور، رویکرد کاوشگری، یادگیری مشارکتی و روش های ارزیابی تکوینی، داده ها گردآوری شده و با تکنیک تحلیل محتوای کیفی مورد واکاوی قرار گرفتند. نتایج حاصل از این بررسی حاکی از آن است که آموزش موثر با محور قرار دادن دانش آموز در فرایند ساخت دانش، ایجاد فضای روانی پذیرا و بدون ترس از قضاوت، طرح پرسش های چالش برانگیز و درگیر ساختن ذهن فراگیر با مسائل جهان واقعی، نقشی بنیادین در گسترش مولفه های تفکر خلاق (سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط) ایفا می کند. افزون بر این، این شیوه آموزش موجب تعمیق درک مفهومی، افزایش ماندگاری مطالب، ارتقای تفکر مرتبه بالاتر و در نهایت دستیابی به رشد علمی پایدار در سطوح خرد و کلان تحصیلی می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش موثر ، تفکر خلاق ، رشد علمی