بررسی تاثیر یادگیری معکوس مبتنی بر فناوری بر مهارت گفتاری، انگیزش یادگیری و تعامل کلاسی زبان آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری معکوس مبتنی بر فناوری بر مهارت گفتاری، انگیزش یادگیری و تعامل کلاسی زبان آموزان انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زبان آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان شهریار در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۶۰ زبان آموز بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، هر گروه ۳۰ نفر، جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت هفته تحت آموزش مبتنی بر الگوی یادگیری معکوس قرار گرفت؛ به این صورت که محتوای آموزشی از طریق ویدئوهای کوتاه، فایل های صوتی، تمرین های تعاملی و منابع دیجیتال پیش از کلاس در اختیار زبان آموزان قرار گرفت و زمان کلاس به فعالیت های گفتاری، کارگروهی، ایفای نقش، بحث و حل مسئله اختصاص یافت. گروه گواه با شیوه متعارف آموزش دریافت کرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون عملکرد گفتاری، پرسشنامه انگیزش یادگیری و مقیاس تعامل کلاسی بود. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری تحلیل شدند. یافته های این پژوهش نشان داد پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه در مهارت گفتاری، انگیزش یادگیری و تعامل کلاسی تفاوت معناداری وجود دارد. اندازه اثر برای مهارت گفتاری ۰/۴۶، انگیزش یادگیری ۰/۳۸ و تعامل کلاسی ۰/۴۴ به دست آمد. یافته ها نشان می دهد انتقال ارائه اولیه محتوا به خارج از کلاس و اختصاص زمان حضوری به فعالیت های ارتباطی می تواند فرصت بیشتری برای تولید گفتار، مشارکت همسالان، دریافت بازخورد و تجربه یادگیری فعال فراهم کند. بر اساس نتایج، یادگیری معکوس زمانی بیشترین کارآمدی را دارد که فناوری صرفا وسیله انتقال محتوا نباشد، بلکه در قالب یک طراحی آموزشی منسجم برای آماده سازی پیش از کلاس، تعامل در کلاس و بازخورد پس از فعالیت مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، کلاس معکوس ، مهارت گفتاری ، انگیزش یادگیری ، تعامل کلاسی ، آموزش زبان انگلیسی