اقامه نماز و نقش نهادهای تربیتی ،اجتماعی،دینی و خانواده در تحقق جامعه تراز اسلامی

نماز به عنوان یکی از مهم ترین ارکان عبادی اسلام، نقشی اساسی در تربیت فرد و شکل گیری جامعه مطلوب اسلامی دارد. نماز علاوه بر بعد عبادی، دارای آثار اخلاقی، تربیتی، روان شناختی و اجتماعی است و می تواند در تقویت معنویت، مسئولیت پذیری، خودکنترلی، نظم فردی و اجتماعی و کاهش آسیب های اخلاقی و اجتماعی موثر باشد. تحقق جامعه تراز اسلامی نیز نیازمند شکل گیری انسان هایی مومن، مسئول، اخلاق مدار و برخوردار از روحیه تعاون و تعهد اجتماعی است. در این میان، اقامه نماز صرفا وظیفه ای فردی نیست، بلکه تحقق صحیح و پایدار آن به همکاری مجموعه ای از نهادهای اجتماعی و تربیتی نیاز دارد. خانواده به عنوان نخستین محیط تربیتی، مدرسه و سایر نهادهای آموزشی، نهادهای دینی و فرهنگی و همچنین نهادهای اجتماعی و عمومی، هر یک می توانند در آموزش، ترویج، الگوسازی و نهادینه کردن فرهنگ نماز نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی، به بررسی مفهوم اقامه نماز و نقش نهادهای خانواده، تربیتی، اجتماعی و دینی در گسترش فرهنگ نماز و تاثیر آن بر تحقق جامعه تراز اسلامی می پردازد. بر اساس آموزه های قرآن کریم و تعالیم اسلامی، اقامه نماز هنگامی می تواند آثار اجتماعی و تربیتی مطلوب خود را آشکار کند که از سطح آموزش و انجام ظاهری فراتر رفته و به باور، عمل، اخلاق و سبک زندگی افراد و جامعه تبدیل شود. ازاین رو، هماهنگی میان نهادهای مختلف و ارائه الگوهای عملی و جذاب برای نسل جدید، از الزامات اساسی در این زمینه است.

کلیدواژه ها:

نماز ، اقامه نماز ، جامعه تراز اسلامی ، خانواده ، تربیت دینی ، نهادهای اجتماعی ، نهادهای دینی