تاثیر استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بر رفاه و مشارکت شغلی معلمان ابتدایی در شرایط دورکاری: نقش همکاری انسان–هوش مصنوعی، تناسب فناوری–وظیفه و حمایت رهبری الکترونیکی

هدف پژوهش حاضر بررسی روابط میان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی، رفاه و مشارکت شغلی معلمان ابتدایی در شرایط دورکاری، با تمرکز بر نقش مهارت های دستیار دیجیتال هوش مصنوعی، همکاری انسان–هوش مصنوعی، تناسب فناوری–وظیفه و حمایت رهبری الکترونیکی ادراک شده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل ۲۹۹ معلم ابتدایی شهرستان لاهیجان بود که با استناد به جدول مورگان، حجم نمونه ۱۶۸ نفر برآورد شد؛ در فرایند گردآوری ۱۹۰ پرسشنامه توزیع و در نهایت ۱۸۶ پرسشنامه وارد تحلیل شد. نمونه گیری به شیوه در دسترس انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ۳۳ گویه ای بود و روایی محتوایی و سازه ای و پایایی آن با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی بررسی شد. تحلیل داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار SmartPLS انجام گرفت. نتایج نشان داد مهارت های دستیار دیجیتال هوش مصنوعی اثر مثبت و معناداری بر همکاری انسان–هوش مصنوعی (β=۰٫۱۸۵، t=۲٫۸۹۰)، تناسب فناوری–وظیفه (β=۰٫۱۵۵، t=۲٫۵۵۴) و حمایت رهبری الکترونیکی ادراک شده (β=۰٫۱۹۴، t=۲٫۹۳۹) دارد. همچنین همکاری انسان–هوش مصنوعی (β=۰٫۵۱۳، t=۶٫۷۵۰)، تناسب فناوری–وظیفه (β=۰٫۴۵۰، t=۵٫۹۶۳) و حمایت رهبری الکترونیکی (β=۰٫۵۱۲، t=۶٫۷۴۷) با رفاه رابطه مثبت و معنادار داشتند. رفاه نیز رابطه مثبت و معناداری با مشارکت شغلی نشان داد (β=۰٫۸۹۹، t=۸٫۹۴۴). بنابراین، نتایج از یک الگوی زنجیره ای حمایت می کند که در آن مهارت فناورانه، کیفیت همکاری انسان و هوش مصنوعی، تناسب ابزار با وظیفه و حمایت رهبری الکترونیکی با رفاه شغلی ارتباط دارند و رفاه با مشارکت شغلی پیوند می یابد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ابزارهای هوش مصنوعی ، رفاه شغلی ، مشارکت شغلی ، دورکاری ، معلمان ابتدایی ، همکاری انسان–هوش مصنوعی