اثربخشی روش تدریس معکوس

روش تدریس معکوس به عنوان یکی از پیشرفته ترین رویکردهای یادگیری دانش آموزمحور، ساختار سنتی آموزش را با انتقال محتوای پایه ای به خارج از کلاس و اختصاص زمان کلاس به فعالیت های تعاملی دگرگون ساخته است پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع مبانی نظری، روش شناسی، فازهای پیاده سازی، اثربخشی آموزشی و چالش های اجرایی این روش بر اساس تحلیل مقالات معتبر پژوهشی انجام شده است یافته های به دست آمده از فراتحلیل ها و مطالعات تجربی نشان می دهند که تدریس معکوس موجب ارتقای معنی دار دانش نظری، مهارت های عملی، تفکر انتقادی و توانمندی سخنوری یادگیرندگان می شود همچنین تلفیق این روش با الگوی انگیزشی شامل توجه، ارتباط، اعتماد به نفس و رضایت، انگیزه درونی و یادگیری عمیق را به شکل چشمگیری افزایش می دهد با این وجود، چالش هایی نظیر محدودیت های زیرساخت فناوری، بار کاری اولیه معلمان و لزوم ارتقای مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان نیازمند برنامه ریزی هدفمند است

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس