تاثیر آموزش تلفیقی هوش مصنوعی بر مهارت های شناختی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر آموزش تلفیقی هوش مصنوعی بر مهارت های شناختی دانش آموزان ابتدایی به عنوان یکی از مهم ترین و نوظهورترین حوزه های پژوهشی در عصر تحول دیجیتال می پردازد. با گسترش روزافزون کاربردهای هوش مصنوعی در نظام های آموزشی و به ویژه ورود این فناوری به کلاس های درس دوره ابتدایی، ضرورت شناخت ابعاد و پیامدهای این تحول بر مهارت های بنیادین شناختی کودکان، بیش از پیش آشکار شده است. این مقاله مروری با هدف شناسایی، تحلیل و دسته بندی یافته های پژوهشی موجود در زمینه تاثیر آموزش تلفیقی هوش مصنوعی بر مهارت های شناختی دانش آموزان ابتدایی نگاشته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق چهار سازوکار اصلی بر مهارت های شناختی دانش آموزان ابتدایی تاثیر می گذارد: یادگیری تطبیقی و شخصی سازی شده، بازخوردهای هوشمند و آنی، سیستم های پشتیبانی از فرایندهای حل مسئله، و محیط های یادگیری تعاملی و پرسش محور. مهم ترین مهارت های شناختی تحت تاثیر این فناوری شامل حافظه کاری، توجه پایدار، تفکر انتقادی، حل مسئله، استدلال منطقی و فراشناخت هستند. نظریه بار شناختی و نظریه یادگیری اجتماعی-شناختی به عنوان چارچوب های نظری اصلی، اهمیت تعادل بین پیچیدگی اطلاعات و ظرفیت پردازش شناختی، و همچنین نقش واسطه گری اجتماعی در فرایند یادگیری با هوش مصنوعی را مورد تاکید قرار می دهند. همچنین، یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش تلفیقی هوش مصنوعی می تواند با کاهش بار شناختی اضافی، ارائه بازخوردهای سازنده و شخصی سازی شده، و ایجاد فرصت هایی برای تمرین هدفمند، به بهبود چشمگیر مهارت های شناختی پایه و عالی در دانش آموزان ابتدایی منجر شود؛ هرچند که موفقیت این رویکرد مستلزم طراحی مبتنی بر اصول یادگیری کودک محور، آموزش معلمان، توجه به حریم خصوصی و عدالت دسترسی است. مقاله در نهایت با ارائه مدل مفهومی جامع از تاثیر هوش مصنوعی بر مهارت های شناختی در دوره ابتدایی، پیشنهادهایی برای طراحی، اجرا و ارزشیابی موثرتر برنامه های آموزش تلفیقی هوش مصنوعی ارائه می دهد و بر ضرورت رویکردی نظام مند و اخلاق محور در به کارگیری این فناوری در مقطع حساس ابتدایی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش تلفیقی ، مهارت های شناختی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری تطبیقی ، نظریه بار شناختی.