ارزیابی نقش بیومارکرهای مولکولی در تشخیص زودهنگام و مدیریت بالینی سپسیس: یک مرور سیستماتیک جهت ارتقای ایمنی بیمار و کاهش خطاهای تشخیصی

سپسیس یکی از مهم ترین اورژانس های پزشکی و از عوامل قابل توجه مرگ ومیر و ناتوانی در بیماران بستری به شمار می رود و تشخیص سریع آن برای آغاز به موقع درمان و پیشگیری از پیشرفت اختلال عملکرد اندام ها اهمیت اساسی دارد. با وجود پیشرفت روش های تشخیصی، تشخیص سپسیس همچنان با چالش هایی مانند تنوع علائم بالینی، همپوشانی نشانه های عفونت با بیماری های غیرعفونی و محدودیت روش های متداول آزمایشگاهی مواجه است. در سال های اخیر، بیومارکرهای مولکولی و التهابی از جمله پروکلسیتونین و اینترلوکین-۶ به عنوان ابزارهای کمکی برای شناسایی زودهنگام عفونت و ارزیابی شدت پاسخ التهابی مورد توجه قرار گرفته اند. هدف از این مقاله، مرور و ارزیابی نقش بیومارکرهای مولکولی در تشخیص زودهنگام و مدیریت بالینی سپسیس و بررسی ظرفیت آن ها در کاهش خطاهای تشخیصی و ارتقای ایمنی بیمار است. این مطالعه به صورت مرور نظام مند منابع فارسی مرتبط انجام شد و شواهد حاصل از مطالعات ایرانی درباره ارزش تشخیصی پروکلسیتونین، اینترلوکین-۶ و سایر شاخص های آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که بیومارکرهایی مانند پروکلسیتونین و اینترلوکین-۶ می توانند اطلاعات ارزشمندی را در کنار ارزیابی بالینی، کشت خون و سایر آزمایش های معمول فراهم کنند، اما هیچ یک از این نشانگرها به تنهایی قادر به تشخیص قطعی همه موارد سپسیس نیستند. استفاده ترکیبی و هدفمند از بیومارکرها می تواند به شناسایی سریع تر بیماران پرخطر، تصمیم گیری دقیق تر و کاهش احتمال تاخیر یا خطای تشخیصی کمک کند. بنابراین، به کارگیری بیومارکرها باید در قالب یک رویکرد چندوجهی و متناسب با شرایط بالینی بیمار صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

سپسیس ، بیومارکرهای مولکولی ، پروکلسیتونین ، اینترلوکین-۶ ، تشخیص زودهنگام ، مدیریت بالینی ، ایمنی بیمار ، خطای تشخیصی ، عفونت ، مراقبت ویژه