تاثیر خودتنظیمی هیجانی بر عملکرد اجتماعی با نقش میانجی مهارت های ارتباطی دانش آموزان ابتدایی ناحیه ۱ شهر زاهدان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خودتنظیمی هیجانی بر عملکرد اجتماعی با نقش میانجی مهارت های ارتباطی در دانش آموزان ابتدایی ناحیه ۱ شهر زاهدان انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود و برای بررسی روابط مستقیم و غیرمستقیم متغیرها از مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی ناحیه ۱ آموزش وپرورش شهر زاهدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های عاطفی هافمن و کاشدان، پرسشنامه مهارت های ارتباطی بارتون و نظام درجه بندی مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت استفاده شد. روایی ابزارها از طریق روایی صوری و محتوایی بررسی و تایید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مطلوب ارزیابی شد. نتایج نشان داد مدل ساختاری پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است؛ به گونه ای که مقدار RMSEA برابر ۰٫۰۳۲ و CFI برابر ۰٫۹۹۲ به دست آمد. خودتنظیمی هیجانی با ضریب مسیر استاندارد ۰٫۲۸۷ تاثیر مستقیم مثبت و معناداری بر عملکرد اجتماعی و با ضریب ۰٫۴۶۵ تاثیر مستقیم مثبت و معناداری بر مهارت های ارتباطی داشت. مهارت های ارتباطی نیز با ضریب مسیر استاندارد ۰٫۴۸۳ اثر مستقیم مثبت و معناداری بر عملکرد اجتماعی نشان داد. همچنین اثر غیرمستقیم استاندارد خودتنظیمی هیجانی بر عملکرد اجتماعی از طریق مهارت های ارتباطی برابر ۰٫۲۲۵ و معنادار بود. از آنجا که اثر مستقیم خودتنظیمی هیجانی بر عملکرد اجتماعی پس از ورود متغیر میانجی همچنان معنادار باقی ماند، مهارت های ارتباطی در این رابطه نقش میانجی جزئی ایفا کرد.