تحلیل رابطه میان برنامه ریزی آموزشی هوشمند و بهبود مدیریت رفتاری درکلاس درس

مدیریت رفتار در کلاس درس، عنصری کلیدی در تضمین سلامت روان و کارآمدی نظام آموزشی است. با وجود اهمیت این مقوله، شیوه های سنتی مدیریت کلاسی اغلب در تعامل با پیچیدگی های نسل جدید دچار چالش شده اند. هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل رابطه میان «برنامه ریزی آموزشی هوشمند» و «بهبود مدیریت رفتاری» است. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل تحلیل معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل معلمان مقاطع متوسطه بود که از طریق نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های استاندارد برنامه ریزی هوشمند و مقیاس مدیریت رفتاری کلاسی بود. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان می دهد که میان برنامه ریزی آموزشی هوشمند و اثربخشی مدیریت رفتاری، رابطه ای مثبت و معنادار (P<۰.۰۱) وجود دارد. این یافته ها حاکی است که شخصی سازی محتوا و ارائه بازخوردهای آنی هوشمند، درگیری شناختی دانش آموزان را افزایش داده و به طور مستقیم رفتارهای مخل نظم و ناهنجاری های کلاسی را کاهش می دهد. در نهایت، مدل پیشنهادی پژوهش تایید کرد که بهره گیری از سیستم های هوشمند، زمینه را برای ایجاد محیطی مشارکتی فراهم کرده و مدیریت رفتاری را از حالت انفعالی به فعال تغییر می دهد. پیشنهاد می شود برنامه ریزان آموزشی استفاده از ابزارهای هوشمند را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی هوشمند ، مدیریت رفتاری ، مدل معادلات ساختاری ، درگیری شناختی ، فناوری های نوین آموزشی