طراحی چارچوب ارزشیابی جامع آموزشی با هدف ارتقای بازخورد موثر درمدارس

پژوهش حاضر با هدف طراحی چارچوب ارزشیابی جامع آموزشی به منظور ارتقای کیفیت و اثربخشی بازخورد در مدارس به مرحله اجرا درآمد. رویکرد این پژوهش از نوع آمیخته (کیفی–کمی) و با روش توسعه ای–کاربردی انجام گرفت؛ بدین ترتیب که در گام کیفی با واکاوی اسناد بالادستی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان علوم تربیتی، ابعاد و شاخص های بنیادین الگوی ارزشیابی مشخص گردید. در بخش کمی، الگوی تدوین شده در قالب پرسشنامه محقق ساخته میان جامعه ای از معلمان و مدیران مدارس توزیع و داده های حاصل با بهره گیری از مدل تحلیل عاملی تاییدی و معادلات ساختاری (SEM) مورد سنجش قرار گرفت. مدل تحلیل مطالب نشان داد که تفکیک ارزشیابی به سه ساحت «فرآیندمحور»، «عملکردی» و «فردی سازی شده»، مبنای شکل گیری بازخورد سازنده و هدایت گر است. یافته های به دست آمده حاکی از آن است که استقرار این چارچوب جامع، بازخوردهای مقطعی و نمره محور سنتی را به بازخوردهای توصیفی، تشخیصی و بهنگام ارتقا می بخشد. همچنین نتایج نشان داد که اجرای این الگو موجب افزایش تعامل یاددهی–یادگیری، کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان و تقویت خودتنظیمی در فرآیند یادگیری می شود. به کارگیری این چارچوب سبب بهبود معنادار در کیفیت تحلیل عملکرد دانش آموزان توسط معلمان و تسریع در اصلاح کاستی های یادگیری می گردد. در نهایت، پیاده سازی این نظام ارزشیابی چندبعدی می تواند بستر مناسبی برای تصمیم گیری های آموزشی داده محور و پویایی مستمر محیط کلاس درس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی جامع آموزشی ، بازخورد موثر ، مدل سازی معادلات ساختاری ، خودتنظیمی یادگیری ، سنجش فرآیندمحور