فقدان برنامه و لزوم تربیت شهروندان هوشمند از سطح مدارس در ایران

نسل سوم شهرهای هوشمند کاملا مبتنی بر شهروندان هوشمند هستند، تربیت شهروندان هوشمند باید از سطح کودکی و مدارس آغاز شود. در­حال حاضر در ایران مدارس مانند بسیاری از نقاط جهان زیرمجموعه شهرداری­ها نیستند و در ­واقع مدیریت شهری اصلی با آموزش و پرورش فاصله دارد. حتی در سطح دانشگاه­ها و شهروندان نیز آموزش­های مرتبط با حقوق و وظایف شهروندی تعریف نشده­اند. لذا ضروری است برنامه­ریزی مشترک بین شهرداری­ها (به عنوان متولی مدیریت شهری) و آموزش و پرورش انجام گیرد و سرفصل­های درسی و کارگاه­های عملیاتی متناسب پیش­بینی شوند. همچنین ارائه برنامه­ها و مشوق­های موازی مانند برگزاری مسابقه­ها، نمایشگاه­ها و بانک­های ایده، طراحی بازی­ها (فیزیکی و کامپیوتری) و تخصیص تخفیف و تسهیلات مالی متناسب از سوی شهرداری­ها به کودکان می­تواند بسیار راهگشا باشد. در این نقد سعی شده است ضمن تاکید بر ضرورت و فوریت برنامه­ریزی عملیاتی برای تربیت کودکان هوشمند و فعال در طرح و حل مسائل شهری؛ پیشنهادهایی مبتنی بر تجارب موفق جهانی (بویژه تجربه کشور بلژیک) و آسیب­شناسی اولیه­ای که در قالب طرح پژوهشی در مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی انجام گرفته است؛ ارائه شود.

کلیدواژه ها:

Smart Citizen ، Smart City ، Training ، Education ، Municipalities ، Schools ، شهروند هوشمند ، شهر هوشمند ، تربیت ، آموزش و پرورش ، شهرداری ها