ضرورت گریز از علم تقلیدی

در برخی از جریان های اقدام و نقد امروز در حوزه معماری و شهرسازی کشور مشاهده می شود که برخی از گروه های ذی نفع شامل مردم، صاحب نظران و مسئولان ریشه بسیاری از نارضایتی و مسائل را عمل نکردن به استانداردها و علوم روز عنوان می کنند. این یادداشت در پی آن است تا ضمن تاکید بر تفاوت مفاهیم فضا، مکان و پیشامکان، صاحب نظران را به توجه داشتن به این مهم دعوت نماید که وجود تفاوت تفسیر، تغییر و تعارض به مثابه امری شیزوفرن، چیزی عرضی در شهر نیست بلکه کیفیت شیزوفرنیک خاصیت ایجابی زندگی شهر است. به تبع، استانداردها به مثابه علم تقلیدی توان فهم چنین پدیده ای را ندارد و لازم است راهبردی نو درباره استانداردهایی که برآمده از زندگی هایی در شکل های دیگر و غیر سرزمینی خود بوده اتخاذ شود. در یادداشت حاضر سعی شده است در محدوده مشکل موصوف، بر اساس کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز، جست و جویی برای این راهبرد نو که در پی گریز از علم تقلیدی است انجام شود. در این راستا به طور موردی برخی تفاوت های نگاه «واسازی» و «انتقادی بالینی» تبیین و درباره مسئله نمای شهری به صورت مصداقی بحث شده است.

کلیدواژه ها:

Imitative Science ، Critical and Clinical ، The Singular ، Place ، علم تقلیدی ، انتقادی و بالینی ، تکین ، مکان