از دانش جهان شمول تا دغدغه بومی (نقدی بر نظام آموزش شهرسازی کشور)

زندگی در شهرهای با کیفیت در گرو تربیت شهرسازانی کارآمد است. مقصود از کارآمدی به تعبیری، همان کنشگران موثر حوزه نظر و حوزه عمل بوده که ضمن بهره بردن از دانش روزآمد، نسبت به بستر بومی دغدغه مند و مولف هستند. از آن جهت که تربیت شهرسازان کارآمد از مسیر آموزش شهرسازی جاری در کشور می گذرد، این نوشتار به بررسی تحلیلی این امر در بستر بومی می پردازد. از زمان ورود رشته شهرسازی به کشور ایران، نهاد آموزش بر پایه آموزه­های علمی جهان شمول (فارق از ارزش) به تربیت متخصصان پرداخته است. از سویی رویه های جهانی انباشت علم و سیاست گذاری عمومی، هرچه بیشتر بر توجه به ظرفیت های محلی تاکید می ورزند؛ از دیگر سو در نقشه جامع علمی کشور نیز، بر بومی سازی هنر و علوم انسانی و متناسب سازی رشته های آن ها با نیازهای واقعی کشور تاکید شده است. نوشتار حاضر نشان می دهد، آموزش شهرسازی کشور به منظور کارآمدی در زمینه، در مرحله اول می بایست با مجهزشدن به دانش جهان شمول شهرسازی، به تبیین و تولیدات علمی بپردازد. به صورت همزمان لازم است آموزش این رشته، به شناخت درستی از مکان بومی (نیازها، امکانات و محدودیت های زمینه) دست یافته و با فهم و شناسایی دقیق مشکلات و نیازهای بومی بتواند به طراحی محتواها و رویه های متناسب و پاسخگو، اهتمام ورزد. به صورتی که غایت نهایی سیستم ایجاد و تثبیت دانش، مهارت و بینشی بومی و روزآمد باشد، که مداوم به واسطه فرایندی مشخص مورد ارزیابی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Urban planning ، Urban planning education ، Efficiency ، Pathology ، شهرسازی ، آموزش شهرسازی ، کارآمدی ، آسیب شناسی