بررسی تاثیرافزودنی های مختلف روی کاهش واگرایی فیزیکی وبهبود ظرفیت باربری خاک غیرچسبنده

در دو دهه اخیر، مسئله واگرایی خاک، در جریان اجرای تعداد قابل ملاحظه­ای از پروژه­های عمرانی مخصوصا پروژه­های نزدیک به ساحل، رودخانه­ و کانال­های انتقال آب مورد بررسی قرار گرفته است. خاک­های واگرا، خاک­هایی هستند که در تماس با آب جاری به­صورت کلوئیدی در آن پراکنده شده و به­سرعت شسته می­شوند. خطر این پدیده برای پروژه­هایی که معمولا در معرض آب هستند به اندازه­ای مهم است که ناگزیر باید از ابتدا این مساله بررسی و چاره اندیشی شود. در این پژوهش به بررسی خاک غیرچسبنده با پتانسیل واگرایی فیزیکی در حالت تنها و هم­چنین در ترکیب با نانو رس، سیمان و خاک رسی چسبنده پرداخته شده است. آزمایش­های شناسایی خاک شامل دانه­بندی خاک، اتربرگ، تراکم و آزمایش­های ارزیابی واگرایی شامل کرامپ، هیدرومتری مضاعف و پین­هول انجام پذیرفت. در انتها خاصیت جذب آب و ظرفیت باربری این خاک نیز مورد آزمایش و بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان دهنده تاثیر­های مثبت هر سه ماده از یک درصد مشخص به بعد در جهت اصلاح واگرایی به­طوری­که در طرح اختلاط دو درصد نانو رس و هم­چنین پنج درصد سیمان به بعد کاهش پتانسیل واگرایی انجام پذیرفته است. هم­چنین میزان ظرفیت باربری در طرح اختلاط دو درصد نانو رس از ۷/۱۹ به ۸/۳۳ کیلوگرم برسانتی­متر­مکعب و در طرح اختلاط ترکیبی دو درصد نانو رس و پنج درصد سیمان به ۷/۶۳ کیلوگرم بر سانتی­متر­مکعب افزایش می­یابد. میزان جذب آب در طرح اختلاط ۳/۱رس چسبنده به میزان ۹/۳ درصد افزایش یافته و در حالت طرح اختلاط هفت درصد سیمان به میزان ۵/۲ درصد کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

خاک غیرچسبنده ، آزمایش پین هول ، نانو رس ، سیمان