بهینه سازی سطح زیرکشت محصولات کشاورزی با استفاده از چارچوب ردپای آب (مطالعه ی موردی: شهرستان میناب)

با توجه به اینکه کشاورزی  بزرگترین مصرف کننده منابع آب در جهان به­شمار می­آید، اگر بشر بخواهد با چالش­هایی که در آینده پیش رویش قرار دارد مقابله کند، باید میزان مصرف آب در بخش کشاورزی را تا مصرف پایدار کاهش دهد. کشاورزی  به­عنوان عمده­ترین مصرف­کننده آب در شهرستان میناب حساسیت زیادی را برانگیخته است.  این مطالعه باهدف برآورد ردپای آب در بخش کشاورزی شهرستان میناب به بهینه سازی الگوی کشت محصولات صورت پذیرفت. لذا؛ ابتدا ردپای آب در اجزاء معرفی شده (آبی، سبز و خاکستری) براساس دیدگاه اوکسترا برآورد شد و بر اساس سود خالص و میزان عملکرد، ارزش اقتصادی و ارزش زمین برای هر دسته از محصولات کشاورزی برآورد شد و سپس باهدف کم کردن ردپای آب و افزایش سود خالص، سطح زیر کشت هر دسته از محصولات اساس حداکثر کردن سود و بهینه سازی سطح زیر کشت بر اساس نسبت ردپا به سود، بهینه گردید. نتایج نشان داد، با اعمال سناریوی حداکثرسازی سود خالص (سناریوی اول)، سطح زیرکشت ۱۲ درصد کاهش و تولیدات کشاورزی و حجم ردپای آب به­ترتیب ۶۱ درصد و ۱۳ درصد افزایش نشان می­دهد. در سود خالص تغییربسیار جزئی (۵ درصد کاهش) دیده می­شود اما در سناریوی دوم با هدف حداکثرسازی سودخالص نسبت به ردپا،  سطح زیرکشت ۱۲ درصد کاهش و تولیدات کشاورزی ۷۹ درصد افزایش و حجم ردپای آب ۱۱ درصد کاهش نشان می­دهد. در سود خالص تغییربسیار جزئی (۵ درصد کاهش) دیده می­شود لذا دیدگاه ردپای آب در ترکیب محصولات کشاورزی در منطقه به طور چشمگیری در امنیت آب موثر عمل نموده است.

کلیدواژه ها:

الگوی کشت ، آب مجازی ، آب آبی ، آب سبز ، سود خالص