راهکارهای نوین معاونان پرورشی برای پیشگیری از انزوای اجتماعی دانش آموزان در محیط مدرسه

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 72

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NPHMES01_463

تاریخ نمایه سازی: 25 مهر 1405

چکیده مقاله:

انزوای اجتماعی دانش آموزان از چالش های کمتر آشکار اما اثرگذار محیط مدرسه است که می تواند به کاهش احساس تعلق، افت مشارکت، تضعیف روابط همسالان و آسیب پذیری روانی و تحصیلی بینجامد. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می شود که برخی دانش آموزان با وجود حضور منظم در کلاس، در فعالیت های جمعی سهم اندکی دارند و تجربه طرد، نادیده گرفته شدن یا تنهایی را پنهان می کنند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین راهکارهای نوین معاونان پرورشی برای پیشگیری از انزوای اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، مرور روایتی تحلیلی هدفمند منابع علمی فارسی و بین المللی است؛ پژوهش های مرتبط با تعلق به مدرسه، تنهایی نوجوانان، حمایت همسالان، روابط معلم و دانش آموز، فضای مدرسه و مداخلات پیشگیرانه مبنای تحلیل قرار گرفتند. حاصل تلفیق انتقادی منابع نشان می دهد که پیشگیری موثر مستلزم عبور از برنامه های مناسبتی و حرکت به سوی اقدام های پیوسته، مشارکتی و چندسطحی است. در این چارچوب، غربالگری غیرانگ زننده، نظام همیاران همسال، حلقه های گفت وگوی امن، برنامه های گروهی مبتنی بر علاقه، بازطراحی زنگ تفریح، مشارکت واقعی دانش آموزان در تصمیم گیری، مقابله با طرد و آزارگری، ارتباط حمایتی با خانواده و ارجاع به موقع موارد پیچیده از راهبردهای اصلی اند. همچنین الگویی سه سطحی برای اقدامات همگانی، حمایت هدفمند و مداخله تخصصی پیشنهاد می شود که بر محرمانگی، عدالت دسترسی و سنجش روند تغییر احساس تعلق استوار است. نتیجه آنکه معاون پرورشی در جایگاه هماهنگ کننده شبکه روابط مدرسه می تواند با بسیج ظرفیت معلمان، مشاور، دانش آموزان و خانواده، زمینه پیوندهای اجتماعی پایدار را تقویت کند؛ با این حال اثربخشی هر برنامه باید متناسب با بافت مدرسه و از طریق ارزیابی منظم بررسی شود.

نویسندگان

فاطمه اسدی مریدانی

معاون پرورشی مدارس اداره آموزش و پرورش ناحیه دو رشت، گیلان، ایران.