نقش روایتگری زندگی شهدا در تقویت هویت ملی و فرهنگی دانش آموزان
محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی چشم اندازهای نو در علوم انسانی، مدیریت و علوم تربیتی در عصر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 56
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NPHMES01_420
تاریخ نمایه سازی: 25 مهر 1405
چکیده مقاله:
هویت ملی و فرهنگی از مولفه های بنیادین رشد اجتماعی دانش آموزان است که در پیوند با آگاهی تاریخی، شناخت میراث فرهنگی، احساس تعلق به جامعه و درک مسئولیت های فردی و جمعی شکل می گیرد. در این میان، روایتگری زندگی شخصیت های تاریخی و اجتماعی، از جمله شهدا، یکی از ظرفیت های تربیتی مدرسه برای آشنا کردن نسل جدید با تجربه های تاریخی، ارزش های انسانی و حافظه جمعی جامعه به شمار می رود. بااین حال، اثربخشی این شیوه به کیفیت روایت، اعتبار مستندات، تناسب محتوا با ویژگی های رشدی دانش آموزان و میزان مشارکت فعال آنان در فرایند یادگیری وابسته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش روایتگری زندگی شهدا در تقویت هویت ملی و فرهنگی دانش آموزان و شناسایی سازوکارهای تربیتی و شناختی این فرایند انجام شده است. روش پژوهش مروری تحلیلی و مبتنی بر بررسی و تلفیق انتقادی منابع علمی مرتبط با هویت ملی، هویت فرهنگی، یادگیری روایی، همدلی تاریخی و آموزش تاریخ است. بررسی ادبیات پژوهش نشان می دهد که روایتگری مستند و گفت وگومحور می تواند از طریق افزایش شناخت تاریخی، ایجاد پیوند میان تجربه های فردی و حافظه جمعی، تقویت همدلی و فراهم کردن فرصت تامل درباره ارزش هایی مانند مسئولیت پذیری، نوع دوستی و فداکاری، به رشد ابعاد شناختی و عاطفی هویت کمک کند. همچنین، استفاده از اسناد معتبر، روایت های چندوجهی، داستان های متناسب با سن، مشارکت خانواده و روش های خلاقانه آموزشی از عوامل موثر بر کیفیت این فرایند محسوب می شوند. در مقابل، روایت های اغراق آمیز، تاکید یک جانبه بر هیجان، نادیده گرفتن تنوع تجربه های تاریخی و محدود کردن دانش آموزان به دریافت منفعلانه پیام ها ممکن است از عمق یادگیری بکاهند. بر این اساس، مقاله حاضر الگویی مفهومی برای روایتگری تربیتی زندگی شهدا پیشنهاد می کند که بر اصالت تاریخی، روایت انسانی، گفت وگوی انتقادی و پیوند ارزش های اخلاقی با زندگی روزمره دانش آموزان استوار است. نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که روایتگری، در صورت طراحی علمی و تربیتی مناسب، ظرفیت کمک به رشد هویت ملی و فرهنگی را دارد؛ هرچند تعیین میزان اثرگذاری مستقیم آن نیازمند پژوهش های میدانی مستقل است.
نویسندگان
نسرین خالدی
۱-فرهنگی اداره آموزش و پرورش شهرستان هندیجان
طنین عبادی پور
۲-دانش آموز اداره آموزش و پرورش شهرستان هندیجان