نقش سواد تربیتی والدین در کاهش تعارض های خانه و مدرسه

ارتباط سازنده میان خانواده و مدرسه یکی از بنیادی ترین پیش شرط های رشد تحصیلی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان است. با وجود اشتراک خانواده و مدرسه در هدف کلی تربیت و رشد کودک، تفاوت در انتظارات، شیوه های تربیتی، برداشت از مسئولیت ها، نحوه ارزیابی رفتار و عملکرد دانش آموز و کیفیت ارتباط والد معلم می تواند زمینه شکل گیری تعارض میان این دو نهاد را فراهم سازد. در چنین شرایطی، سواد تربیتی والدین به عنوان مجموعه ای از دانش ها، نگرش ها و مهارت های لازم برای شناخت فرایند رشد کودک، فهم منطق تربیتی مدرسه، برقراری ارتباط موثر با معلمان، مدیریت هیجان ها و اتخاذ تصمیم های تربیتی آگاهانه می تواند نقشی پیشگیرانه و تعدیل کننده ایفا کند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش سواد تربیتی والدین در کاهش تعارض های خانه و مدرسه و تبیین سازوکارهای میانجی این رابطه است. روش پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و یافته های مطالعات مرتبط با مشارکت والدین، همکاری خانواده و مدرسه، رابطه والد معلم، شیوه های فرزندپروری و تعاملات تربیتی مورد تحلیل قرار گرفته است. بررسی ها نشان می دهد والدینی که از دانش تربیتی بیشتری برخوردارند، رفتار دانش آموز را کمتر به صورت شتاب زده و تک علتی تفسیر می کنند، انتظارات واقع بینانه تری از کودک و مدرسه دارند، در مواجهه با مسائل آموزشی از گفت وگوی مسئله محور استفاده می کنند و نقش معلم را به عنوان شریک تربیتی بهتر می پذیرند. در مقابل، ضعف سواد تربیتی می تواند موجب انتظارات غیرواقعی، مداخله افراطی، دفاع هیجانی از کودک، بی اعتمادی به مدرسه و تشدید تعارض شود. بر این اساس، ارتقای سواد تربیتی والدین نه تنها اقدامی در حوزه آموزش خانواده، بلکه راهبردی برای بهبود حکمرانی تربیتی مدرسه، افزایش اعتماد متقابل و ایجاد انسجام میان پیام های تربیتی خانه و مدرسه محسوب می شود.