تاثیر چندوظیفگی دیجیتال بر حافظه کاری و یادگیری دانش آموزان
محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی چشم اندازهای نو در علوم انسانی، مدیریت و علوم تربیتی در عصر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 80
فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NPHMES01_380
تاریخ نمایه سازی: 25 مهر 1405
چکیده مقاله:
گسترش تلفن های هوشمند، شبکه های اجتماعی، پیام رسان ها، بازی های دیجیتال و محیط های یادگیری برخط موجب شده است دانش آموزان در بخش قابل توجهی از فعالیت های روزمره و آموزشی خود به طور هم زمان یا متناوب با چند جریان اطلاعاتی مواجه شوند. این وضعیت که از آن با عنوان «چندوظیفگی دیجیتال» یاد می شود، به انجام هم زمان یا جابه جایی سریع میان دو یا چند فعالیت گفته می شود که حداقل یکی از آنها از طریق ابزار یا رسانه دیجیتال انجام می گیرد. اگرچه بسیاری از دانش آموزان تصور می کنند توانایی انجام هم زمان چند فعالیت را دارند و حتی این رفتار را نشانه مهارت در استفاده از فناوری می دانند، یافته های علوم شناختی نشان می دهد بخش عمده آنچه چندوظیفگی نامیده می شود، در واقع جابه جایی سریع توجه میان تکالیف مختلف است. این جابه جایی می تواند منابع محدود حافظه کاری را مصرف کرده، هزینه شناختی ایجاد کند و پردازش عمیق اطلاعات آموزشی را مختل سازد. هدف مقاله حاضر بررسی تحلیلی تاثیر چندوظیفگی دیجیتال بر حافظه کاری، توجه، یادگیری، درک مطلب، یادآوری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و یافته های مطالعات نظری، آزمایشی، مروری و فراتحلیلی مرتبط با چندوظیفگی رسانه ای، حواس پرتی دیجیتال، حافظه کاری و یادگیری مورد بررسی قرار گرفته است. برآیند مطالعات نشان می دهد استفاده هم زمان از تلفن همراه، شبکه های اجتماعی، پیام رسان ها یا محتوای سرگرم کننده هنگام مطالعه و حضور در کلاس می تواند با افزایش جابه جایی توجه، کاهش بازداری محرک های نامرتبط، افزایش بار شناختی و گسست در رمزگردانی اطلاعات همراه شود. این فرایندها به ویژه در تکالیفی که نیازمند استدلال، درک مفهومی، خواندن عمیق و نگهداری هم زمان چند عنصر اطلاعاتی هستند، پیامدهای بیشتری دارند. با این حال، شدت اثر چندوظیفگی در همه دانش آموزان و همه موقعیت ها یکسان نیست و عواملی مانند ظرفیت حافظه کاری، خودتنظیمی، نوع تکلیف، ماهیت محرک دیجیتال، مدت درگیری و هدف استفاده از فناوری نقش تعدیل کننده دارند. بر این اساس، به جای حذف فناوری از آموزش، طراحی محیط های یادگیری کم حواس پرتی، آموزش خودتنظیمی دیجیتال و مدیریت هدفمند اعلان ها و جابه جایی میان تکالیف پیشنهاد می شود.
نویسندگان
احمد بیکلری
سطح ۲ حوزوی معادل لیسانس الهیات
مائده سادات رحیمی
لیسانس الهیات دانشگاه فرهنگیان