تاثیر خودارزیابی دانش آموزان بر یادگیری خودتنظیم در نظام تعلیم و تربیت

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 98

فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NPHMES01_357

تاریخ نمایه سازی: 25 مهر 1405

چکیده مقاله:

تحولات رویکردهای آموزشی نشان می دهد که یادگیری پایدار زمانی تحقق می یابد که دانش آموز از دریافت کننده منفعل آموزش به کنشگری آگاه، هدفمند و مسئول در فرایند یادگیری تبدیل شود. یکی از مهم ترین سازوکارهای دستیابی به این هدف، خودارزیابی است؛ فرایندی که در آن دانش آموز با استفاده از معیارهای مشخص، کیفیت عملکرد، میزان پیشرفت، نقاط قوت، کاستی ها و راه های بهبود یادگیری خود را بررسی می کند. خودارزیابی در صورتی که به شیوه ای هدفمند و تکوینی اجرا شود، می تواند زمینه رشد مهارت های فراشناختی، خودنظارتی، هدف گذاری، برنامه ریزی، کنترل کوشش، اصلاح راهبردها و مسئولیت پذیری در یادگیری را فراهم کند و از این طریق با یادگیری خودتنظیم پیوند یابد. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر خودارزیابی دانش آموزان بر یادگیری خودتنظیم و تبیین جایگاه آن در نظام تعلیم و تربیت است. پژوهش با رویکرد مروری و به روش کتابخانه ای انجام شده و منابع فارسی و خارجی مرتبط با خودارزیابی، ارزشیابی تکوینی، فراشناخت، خودکارآمدی و یادگیری خودتنظیم مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های تحلیلی نشان می دهد خودارزیابی از طریق روشن کردن اهداف و معیارهای موفقیت، مقایسه عملکرد موجود با سطح مطلوب، افزایش آگاهی از شیوه یادگیری، تقویت خودبازخوردی، توسعه خودکارآمدی و فراهم کردن زمینه اصلاح عملکرد می تواند چرخه یادگیری خودتنظیم را فعال سازد. با این حال، آثار مثبت خودارزیابی زمانی بیشتر است که دانش آموز برای انجام آن آموزش دیده باشد، معیارهای ارزشیابی را درک کند، فرصت اصلاح داشته باشد و خودارزیابی به نمره دهی ساده به عملکرد خویش تقلیل نیابد. یافته ها همچنین نشان می دهد نقش معلم در این فرایند حذف نمی شود، بلکه از ارزیاب انحصاری به هدایتگر شکل گیری توانایی ارزشیابی مستقل تغییر می کند. در مجموع، خودارزیابی را می توان یکی از مهم ترین ابزارهای گذار از آموزش کنترل شده توسط معلم به یادگیری مسئولانه و خودتنظیم دانست و پیشنهاد می شود این فرایند به صورت تدریجی، ساختارمند و متناسب با سطح رشدی دانش آموزان در برنامه های آموزشی و ارزشیابی مدارس نهادینه شود.

نویسندگان

سیده مرجان قریشی

کارشناسی شیمی کاربردی دانشگاه آزاد کرج

ندا جهانگرد

مهندسی تکنولوژی نرم افزار دانشکده تربیت دبیر شریعتی تهران

جلیله کریمی

کارشناس الهیات حوزه علمیه