روایت گری برند در روابط عمومی: از پیام رسانی به اعتمادسازی

روابط عمومی معاصر با بحران اعتماد عمومی مواجه است و روایت گری برند به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای بازسازی این اعتماد مطرح شده است. این مقاله با تکیه بر مرور نظام مند ادبیات نظری و شواهد تجربی، استدلال می کند که گذار از «پیام رسانی» به «روایت گری» در روابط عمومی، نه صرفا تغییری تاکتیکی، بلکه تحولی پارادایمی در نحوه برساخت رابطه سازمان-ذی نفع است. برخلاف پیام رسانی که بر انتقال یک سویه اطلاعات متمرکز است، روایت گری برند با تکیه بر سه سازوکار هم افزا—قابلیت هم ذات پنداری روایی، هم خوانی فرهنگی و آسیب پذیری راهبردی—اعتماد را نه از طریق ادعا، بلکه از طریق تجربه روایی مشترک بنا می کند. شواهد تجربی از مطالعات کمی و کیفی، از جمله پژوهش های Ofosu-Boateng و Jose (۲۰۲۵) و Nab و همکاران (۲۰۲۵)، نشان می دهد که اعتماد برند در گرو ادراک اصالت روایت است و ادراک اصالت خود تابعی از سه مولفه بازتاب دهی تجربه زیسته مخاطب، نشانه گذاری فرهنگی و پذیرش شفاف شکست است. مقاله با استناد به مطالعات موردی کمپین FoodPanda در میانمار و رویکرد روایی Patagonia، نشان می دهد که روایت گری اعتمادساز نه روایتی بی نقص، بلکه روایتی صادقانه و واجد «صداقت نمایشی نشده» است. در پایان، دلالت های نظری و عملی برای متخصصان روابط عمومی و پژوهشگران حوزه ارتباطات سازمانی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

روایت گری برند ، روابط عمومی ، اعتمادسازی ، اصالت روایی ، هم خوانی فرهنگی ، آسیب پذیری راهبردی