مدل سازی اثرات اقتصاد باز (sharing economy) بر مدیریت فضاهای شهری و زیرساخت ها

این مقاله چارچوبی مفهومی برای مدل سازی اثرات اقتصاد اشتراکی بر مدیریت فضاهای شهری و زیرساخت ها ارائه می کند. اقتصاد اشتراکی با اتکا به پلتفرم های دیجیتال، دسترسی موقت به دارایی ها و خدماتی مانند خودرو، دوچرخه و محل اقامت را تسهیل می کند؛ اما پیامد شهری آن صرفا افزایش بهره وری نیست و می تواند به ازدحام، تعارض بر سر فضای عمومی، فشار بر بازار مسکن و نابرابری در دسترسی نیز بینجامد. پژوهش حاضر با روش مرور اسنادی و تحلیل مفهومی، سازوکارهای اثرگذاری را در سه سطح شدت فعالیت پلتفرمی، ظرفیت فضایی و زیرساختی شهر، و کیفیت حکمرانی بررسی می کند. گزارش مجمع بین المللی حمل ونقل (ITF) مزایای خدمات مبتنی بر اپلیکیشن در انتخاب و دسترس پذیری را در کنار نگرانی هایی چون ازدحام و انباشت دوچرخه و اسکوتر در فضاهای عمومی نشان می دهد؛ گزارش OECD نیز به فشار احتمالی اجاره های کوتاه مدت پلتفرمی بر بازار اجاره و امکان تغییر کاربری املاک اشاره می کند. بر این اساس، اثر خالص اقتصاد اشتراکی به چگونگی تنظیم گری، توزیع مکانی خدمات و پیوند داده های پلتفرمی با برنامه ریزی شهری وابسته است.

کلیدواژه ها:

اقتصاد اشتراکی ، مدیریت شهری ، فضای عمومی