شناسایی و اولویت بندی آسیب های نظام های سنتی ارزیابی عملکرد در عصر تحول دیجیتال و کار هیبریدی

نظام های سنتی ارزیابی عملکرد که ریشه در ساختارهای صنعتی قرن گذشته دارند، در عصر تحول دیجیتال و گسترش کار هیبریدی با چالش های بی سابقه ای مواجه شده اند. این مقاله با رویکردی -توصیفی به شناسایی و اولویت بندی آسیب های این نظام ها در بستر تحولات دیجیتال و کار ترکیبی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که مهم ترین آسیب ها شامل: (۱) بازخورد و ماهیت گذشته نگر ارزیابی های سالانه، (۲) سوگیری های مدیریتی و ناتوانی در ثبت همکاری های بین وظیفه ای، (۳) شکاف دیداری در محیط های کار دورکار و هیبریدی، (۴) سوگیری نزدیکی (Proximity Bias) و نابرابری ارزیابی، (۵) انعطاف ناپذیری شاخص های عملکردی در برابر تغییرات پویای سازمانی، و (۶) شکاف بین اهداف استراتژیک و ارزیابی های عملیاتی است. همچنین، مقاله نشان می دهد که کاربرد نادرست فناوری های دیجیتال در ارزیابی عملکرد، خود می تواند به آسیب های جدیدی همچون نظارت بیش ازحد، کاهش اعتماد سازمانی و فرسودگی شغلی منجر شود. در پایان، اولویت بندی آسیب ها بر اساس شدت تاثیر و فوریت اصلاح ارائه شده و مسیرهای گذار به سوی نظام های ارزیابی چابک، داده محور و توسعه محور ترسیم می گردد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی عملکرد ، تحول دیجیتال ، کار هیبریدی ، سوگیری نزدیکی ، بازخورد مستمر ، نظام های سنتی ارزیابی