بازطراحی سیستم های ارزیابی عملکرد با رویکرد انسان محور و توسعه استعدادها

سیستم های ارزیابی عملکرد سنتی، که ریشه در رویکردهای صنعتی قرن بیستم دارند، با تمرکز بر کمیت گرایی، رتبه بندی اجباری و بازخورد سالانه، نه تنها نتوانسته اند به توسعه همه جانبه کارکنان کمک کنند، بلکه در بسیاری موارد به عاملی بازدارنده در مسیر شکوفایی استعدادها تبدیل شده اند. مقاله حاضر با هدف بازطراحی این سیستم ها بر اساس رویکرد انسان محور و با تاکید بر توسعه استعدادها نگاشته شده است. این پژوهش با بهره گیری از نظریه طراحی انسان محور (Human-Centered Design Theory) و نظریه سیستم های اجتماعی-فنی (Socio-Technical Systems Theory)، چارچوبی جامع برای بازطراحی سیستم های ارزیابی عملکرد ارائه می دهد که در آن کارکنان نه به عنوان منابع قابل اندازه گیری، بلکه به عنوان استعدادهایی در حال رشد و تکامل دیده می شوند. یافته ها نشان می دهد که سیستم های ارزیابی عملکرد همسو با رویکرد انسان محور باید بر بازخورد مستمر، ایمنی روانی و مسیرهای توسعه فردی شده تاکید داشته باشند. این مقاله با ارائه مدلی چهاربعدی شامل (۱) بازخورد مستمر و آینده نگر، (۲) ارزیابی مبتنی بر نقاط قوت، (۳) مسیرهای توسعه فردی شده، و (۴) مشارکت فعال کارکنان در فرایند ارزیابی، نشان می دهد که چگونه می توان از ارزیابی عملکرد به عنوان ابزاری برای توانمندسازی و پرورش استعدادها بهره برد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی عملکرد ، رویکرد انسان محور ، توسعه استعدادها ، بازطراحی سیستم ، مدیریت عملکرد ، صنعت ۵.۰