موانع اجرای نظام شایسته سالاری در مدیریت منابع انسانی شهرداری

شایسته سالاری به عنوان یکی از ارکان اساسی حکمرانی مطلوب و توسعه سازمانی، در محیط های عمومی و نیمه عمومی ایران با موانع متعددی روبه رو است. شهرداری ها به عنوان نهادهای عمومی غیردولتی که بخش قابل توجهی از خدمات رسانی شهری را بر عهده دارند، از این قاعده مستثنا نیستند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی– و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات موضوعی، به شناسایی و دسته بندی موانع اجرای نظام شایسته سالاری در مدیریت منابع انسانی شهرداری ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که موانع در چهار دسته اصلی قابل طبقه بندی هستند: موانع سیاسی–ساختاری (شامل مداخلات سیاسی، انتصابات رابطه محور و بی ثباتی مدیریتی)، موانع نهادی–فرآیندی (ازجمله فقدان مدل شایستگی، ضعف نظام ارزشیابی و نبود بانک اطلاعات شایستگی)، موانع قانونی–نظارتی (ناشی از خروج شهرداری ها از دامنه شمول قانون مدیریت خدمات کشوری و ضعف سازوکارهای نظارتی) و موانع فرهنگی–سازمانی (شامل مقاومت در برابر تغییر، فرهنگ روابط محور و ضعف سرمایه اجتماعی درون سازمانی). نتایج بیانگر آن است که این موانع در تعاملی نظام مند با یکدیگر عمل می کنند و رفع آن ها مستلزم رویکردی تلفیقی و چندسطحی است.

کلیدواژه ها:

شایسته سالاری ، مدیریت منابع انسانی ، شهرداری ، موانع ساختاری ، نظام ارزشیابی