واکاوی پیوند درآمدهای ساختمانی با زیست پذیری شهری؛ آسیب شناسی اتکای مالی شهرداری ها به عوارض ساخت وساز و ارائه چارچوب گذار به درآمدهای پایدار

اتکای فزاینده ساختار مالی شهرداری ها به درآمدهای ناشی از ساخت وساز، به ویژه عوارض صدور پروانه، فروش مازاد تراکم و جرایم ماده ۱۰۰، پارادوکس عمیقی را میان پایداری مالی نهاد مدیریت شهری و زیست پذیری سکونتگاه های انسانی ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، واکاوی پیوند ساختاری درآمدهای وابسته به ساخت وساز با مولفه های زیست پذیری شهری، آسیب شناسی پیامدهای فضایی-کالبدی این رویکرد و تدوین چارچوبی راهبردی جهت گذار به نظام مالیه پایدار شهری است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و کاربردی است که با ترکیب تحلیل داده های آماری مالیه شهری و ارزیابی شاخص های زیست پذیری در یک بستر ترکیبی انجام گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که همبستگی مستقیمی میان افزایش درآمدهای ناپایدار ساختمانی و افول شاخص های زیست پذیری نظیر سرانه های خدماتی، روان سازی ترافیک، کیفیت زیست محیطی و تعادل فضایی وجود دارد؛ به گونه ای که کالایی سازی فضا و تبدیل مقررات شهرسازی به ابزار درآمدزایی، به بحران زیرساختی و نابرابری فضایی دامن زده است. در نهایت، چارچوب ارائه شده بر بازطراحی ابزارهای مالیاتی (مانند مالیات بر ارزش زمین و املاک)، استقرار حسابداری بهای تمام شده خدمات و توسعه ابزارهای نوین تامین مالی سبز به عنوان الزامات اساسی گذار به پایداری شهری تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

مالیه شهری ، درآمدهای ساختمانی ، زیست پذیری شهری ، تراکم فروشی ، کمیسیون ماده ۱۰۰ ، درآمدهای پایدار