الگوی بهینه سازی تعامل هوش مصنوعی و سرمایه انسانی در شهرداری ها

پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی بهینه سازی تعامل هوش مصنوعی و سرمایه انسانی در شهرداری ها انجام شده است. با توجه به رشد شتابان به کارگیری فناوری های هوشمند در مدیریت شهری و از سوی دیگر، مقاومت ها و چالش های انسانی در پذیرش این فناوری ها، مسئله اساسی این است که چگونه می توان رابطه ای هم افزا میان الگوریتم های هوش مصنوعی و توانمندی های کارکنان شهرداری برقرار ساخت. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعه کتابخانه ای، تحلیل اسناد سازمانی، بررسی نظام مند مقالات علمی داخلی و خارجی و تحلیل محتوای کیفی گردآوری شده است. یافته های توصیفی نشان می دهد که شهرداری های مورد بررسی در مراحل اولیه بلوغ هوش مصنوعی قرار دارند و شکاف مهارتی، فرهنگ سازمانی ریسک گریز، نبود زیرساخت یکپارچه داده و ضعف حکمرانی الگوریتمی از مهم ترین موانع موجود هستند. یافته های تحلیلی نیز به استخراج الگویی سه لایه شامل زیرساخت فنی شفاف و انسان محور، توانمندسازی سرمایه انسانی و حکمرانی هوشمند منجر شد. در این الگو، هوش مصنوعی وظایف تکراری، حجیم و محاسباتی را بر عهده می گیرد و انسان بر وظایف قضاوتی، اخلاقی، ارتباطی و خلاقانه متمرکز می شود. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت رویکرد انسان محور در استقرار هوش مصنوعی تاکید دارد و پیشنهادهایی برای پیاده سازی الگو در شهرداری ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سرمایه انسانی ، شهرداری ، تعامل انسان و ماشین ، حکمرانی هوشمند