بررسی مدیریت روانشناسی مثبت نگر در کلاس های آموزشی و تاثیر آن در کاهش رفتارهای ناهنجار در محیط دانشگاه

هدف این پژوهش به مقایسه اثربخشی آموزش روانشناسی مثبت نگر در کاهش رفتارهای ناهنجار در دانشگاه بود. روش این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه مورد مطالعه تمامی دانشجویان آموزش عالی دانشگاه آزاد تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از جامعه آماری مورد نظر با استفاده از پرسشنامه رفتارهای ناهنجار (۲۰۰۱)، دانشجویانی که نمره بالاتر از نقطه برش دریافت کردند، انتخاب و در مرحله بعد از بین این افراد، ۴۵ نفر در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) و هر گروه با ۱۵ دانشجو انتخاب، و به طور تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل گمارده شدند. در این پژوهش از پرسشنامه رفتارهای ناهنجار (۲۰۰۱) استفاده شد. آموزش استدلال اخلاقی و روانشناسی مثبت گرا به عنوان مداخله به کار برده شد و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و در انتظار درمان ماندند. داده ها به کمک آزمون آماری تحلیل کوواریانس از طریق نرم افزارSPSS تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین گروه های آزمایش آموزش روانشناسی مثبت نگر و گروه کنترل از لحاظ رفتارهای ناهنجار در مرحله پس آزمون با تعدیل نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری وجود داشت (۰۵/۰P<) و هر دو گروه مداخله نسبت به گروه کنترل، بر کاهش میزان رفتارهای ناهنجار در دانشجویان موثر بوده اند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، استدلال اخلاقی ، روانشناسی مثبت گرا ، رفتارهای ناهنجار