اثربخشی معنا درمانی بر اندیشه پردازی خودکشی و تحمل آشفتگی در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی: یک مطالعه شبه آزمایشی با دوره پیگیری و تحلیل میانجی

زمینه و هدف: اندیشه پردازی خودکشی و تحمل پایین آشفتگی، از عوامل خطر کلیدی در نوجوانان هستند. این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی پایدار معنا درمانی و بررسی نقش میانجی «معنا در زندگی» در این رابطه انجام شد.روش شناسی: در یک طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری سه ماهه و گروه کنترل، ۶۰ نوجوان (۱۴-۱۸ ساله) با سابقه اقدام به خودکشی به صورت تصادفی در دو گروه معنا درمانی (۸ جلسه) و درمان رایج گمارده شدند. شرکت کنندگان مقیاس های اندیشه پردازی خودکشی بک (BSSI)، تحمل آشفتگی (DTS) و پرسشنامه معنا در زندگی (MLQ) را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و تحلیل میانجی گری (PROCESS Macro) تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که اثر تعاملی زمان × گروه برای هر دو متغیر وابسته معنادار بود ( ). گروه معنا درمانی در مراحل پس آزمون و پیگیری، کاهش معناداری در اندیشه پردازی خودکشی و افزایش معناداری در تحمل آشفتگی نسبت به گروه کنترل نشان داد. تحلیل میانجی گری نیز تایید کرد که افزایش «معنا در زندگی» به طور کامل، تاثیر مداخله بر کاهش اندیشه پردازی خودکشی (اثر غیرمستقیم: ۵.۲۸-) و افزایش تحمل آشفتگی (اثر غیرمستقیم: ۴.۵۲+) را تبیین می کند.نتیجه گیری: معنا درمانی یک مداخله موثر و پایدار برای نوجوانان در معرض خطر خودکشی است. این رویکرد با تقویت مستقیم معنا و هدف در زندگی، به طور غیرمستقیم به کاهش افکار خودکشی و افزایش ظرفیت مقابله با هیجانات دردناک منجر می شود.

کلیدواژه ها:

معنا درمانی ، اندیشه پردازی خودکشی ، تحمل آشفتگی ، معنا در زندگی ، نوجوانان