مدل سرمایه اجتماعی و بهزیستی عاطفی اعضای هیئت علمی دانشگاه: نقش میانجی سبک مدیریت کلاس تعاملی

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی برای تبیین رابطه سرمایه اجتماعی با بهزیستی عاطفی اعضای هیئت علمی دانشگاه با نقش میانجی سبک مدیریت کلاس تعاملی در نظام آموزش عالی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی – همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری (رویکرد واریانس محور) بود. جامعه آماری شامل کلیه اعضای هیئت علمی دانشگاه پیام نور استان کرمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان، ۸۰ نفر تعیین و با روش طبقه ای متناسب انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سرمایه اجتماعی (رسول زاده اقدم و همکاران، ۱۳۹۵)، پرسشنامه بهزیستی عاطفی (رگو و همکاران، ۲۰۰۹) و پرسشنامه سبک های مدیریت کلاس (مارتین و همکاران، ۲۰۰۸) بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها با تایید ۱۰ نفر از متخصصان مدیریت آموزشی و روانشناسی و روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی بررسی شد. پایایی ترکیبی (CR) و آلفای کرونباخ به ترتیب برای سرمایه اجتماعی (۸۴/۰ و ۷۷/۰)، بهزیستی عاطفی (۸۹/۰ و ۸۵/۰) و سبک مدیریت کلاس (۸۵/۰ و ۷۶/۰) محاسبه گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS۲۳ و SmartPLS۳ انجام گرفت. یافته ها نشان داد که سرمایه اجتماعی هم به طور مستقیم (ضریب ۸۰/۰) و هم با میانجی گری سبک مدیریت کلاس (ضریب غیرمستقیم ۱۸/۰) بر بهزیستی عاطفی اعضای هیئت علمی تاثیر مثبت و معنی دار دارد. همچنین شاخص های برازش مدل (GOF=۰.۴۱) نشان از برازش قوی مدل ارائه شده داشت. بر اساس نتایج، تقویت سرمایه اجتماعی در محیط های دانشگاهی و توانمندسازی اساتید در زمینه سبک های مدیریت کلاس موثر، پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، بهزیستی عاطفی ، سبک مدیریت کلاس ، اعضای هیئت علمی ، آموزش عالی