تحلیل عوامل فرهنگی و روان شناختی موثر بر کاهش گرایش به اقامه نماز در میان دانشجویان(مطالعه موردی دانشگاه فرهنگیان)

نماز به عنوان یکی از اصول اصلی دین اسلام، جایگاه ویژه ای در باورهای مذهبی مسلمانان دارد و انجام آن یک تکلیف شرعی است که تاثیرات عمیقی در ابعاد معنوی، تعارض ارزش های فردی و اجتماعی انسان بر جای می گذارد. پژوهش حاضر درپاسخ بدین سوال پژوهش که به عوامل روان شناختی و فرهنگی موثر بر کاهش گرایش به اقامه نمازدر میان دانشجویان چیست، تدوین شده است. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی از نوع پیمایشی انجام شده و جامعه آماری شامل دانشجویان، فعالان فرهنگی و اساتید گروه معارف اسلامی در دانشگاه فرهنگیان بوده است. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای انجام شده و تعداد ۵۳۰ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته با بهره مندی از الگوهای روان شناختی دینداری تدوین شده و روایی ابزار پژوهش از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (۷۶/۰) تایید شده است.یافته ها نشان می دهند که از منظر اولویت بندی وضعیت سنجی کاهش گرایش به اقامه نماز، عوامل فرهنگی به ترتیب اولویت، ضعف در التزام به مناسک دینی، ضعف در شناسایی پیامدهای دینی، ضعف در باورهای دینی و تلقی اشتباه از دانش دینی جایگاه های اول تا چهارم را به خود اختصاص داده اند. همچنین، از میان عوامل روان شناختی موثر بر گرایش به بی نمازی، عوامل تعارض ارزش های فردی و تاثیرات فرهنگی بیشترین تاثیر را داشته اند و پس از آن به ترتیب تربیت و محیط، نگرش به زندگی،دسترسی مالی و تعارض ارزش های فردی قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

کاهش گرایش به اقامه نماز ، دانشجو ، گرایش روان شناختی ، گرایش فرهنگی ، دینداری در دانشگاه