تجربه زیسته مدیران میانی دانشگاه ها در مواجهه با سیاست های تحول آفرین آموزش عالی (مطالعه پدیدارشناسی)

این تحقیق به بررسی چالش های اجرای تحول در نهادهای دانش محور سنتی پرداخته و نشان می دهد که مدیران میانی در یک موقعیت بحرانی قرار دارند که از آن به عنوان واسطه گری قهری یاد می شود؛ جایی که آن ها بین خواسته های تحولی رهبری ارشد و مقاومت ساختاری ذی نفعان، نقش یک حائل انرژی بر را ایفا می کنند. یافته محوری این مطالعه، وجود یک کدگذاری مجدد هویت حرفه ای در این مدیران است که منجر به خلق یک زبان دوگانه برای حفظ مشروعیت در دو جهان موازی (رسمی و عملیاتی) می شود. این استراتژی، بر خلاف دیدگاه های سنتی، یک انتخاب سیاسی استراتژیک برای بقا در ساختار قدرت محسوب می گردد. در نتیجه، نتایج مطالعه به غنای ادبیات مدیریت تغییر افزوده و نشان می دهد که اجرای موفقیت آمیز تحول، بیش از آنکه یک مسئله فنی یا فرآیندی باشد، یک چالش سیاسی-وجودی است. برای حل این معضل، ده پیشنهاد عملیاتی مشخص ارائه شده است که بر بازتعریف اختیارات معادل مسئولیت ها، توسعه سواد سیاسی مدیران، ایجاد ساختارهای موازی برای نوآوری، و توجه به سلامت روانی مدیران در خط مقدم تعارضات تمرکز دارد. هدف نهایی، ارتقاء نقش مدیر میانی از سپر فرسایشی به معمار هوشمندانه تحول است که نیازمند اصلاح قرارداد اجتماعی درون سازمانی است.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، مدیران میانی ، دانشگاه ، سیاست های تحول آفرین ، آموزش عالی