مقایسه تاثیر آموزش حضوری و مجازی درخصوص سوانح و حوادث در مدارس بر دانش، نگرش و رفتار خودگزارش دهی معلمان

زمینه و هدف: معلمان اولین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در بروز حوادث مدارس هستند. هدف مطالعه تعیین تاثیر برنامه آموزش حضوری و مجازی بر دانش، نگرش و رفتار خود گزارش دهی معلمان در مواجهه با سوانح و حوادث در مدارس بود. روش بررسی: مطالعه تجربی حاضر در سال ۱۴۰۳ در میان ۹۰ معلم مدارس دولتی متوسطه اول شهر رفسنجان در ۲ گروه (آموزش حضوری ۴۴ و آموزش مجازی ۴۶ نفر) انجام شد. برنامه آموزش حضوری در ۳ جلسه و آموزش مجازی، از طریق کانال اجتماعی ایتا در مدت ۱ ماه انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها پرسش نامه محقق ساخته بود. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۴ و با آزمون های کای دو، تی مستقل و تی زوجی در سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ تحلیل شدند. یافته ها: بعد از اجرای برنامه آموزشی، اختلاف نمره دانش، نگرش و رفتار خود گزارش دهی در ۲ گروه معنی دار بود (۰۵/P<۰). علی رغم موثر بودن آموزش مجازی در دانش و نگرش (۰۵/P<۰)، آزمون تی زوجی بین میانگین نمره رفتار خود گزارش دهی قبل و بعد، اختلاف معنی داری را نشان نداد (۰۵/P<۰). نتیجه گیری: برنامه آموزش حضوری بر ارتقای دانش، نگرش و رفتار خود گزارش دهی معلمان اثربخش و برنامه آموزش مجازی نیز بر ارتقای دانش و نگرش معلمان اثربخش بود، اما بر ارتقای نمره رفتار اثربخش نبود. اختلاف نمرات ایجاد شده در برنامه آموزش حضوری بیشتر از آموزش مجازی بود. پیشنهاد می شود مسئولین در حیطه دانش و نگرش از برنامه آموزش مجازی و در حیطه روانی حرکتی از برنامه آموزش حضوری بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

School teachers ، Accidents ، Education ، معلم های مدرسه ، سوانح و حوادث ، آموزش وپرورش