توسعه و روان سنجی مقیاس میزان آمادگی پرستاران اورژانس در مراقبت از بیماران ترومایی

زمینه و هدف: میزان آمادگی پرستاران در انجام اقدامات صحیح، به موقع و مناسب نقش مهمی در نجات بیماران تروما دیده دارد. ارزیابی میزان آمادگی پرستاران نیازمند داشتن ابزاری معتبر و اختصاصی است. هدف این مطالعه توسعه و روان سنجی مقیاس میزان آمادگی پرستاران اورژانس در مراقبت از بیماران ترومایی است. روش بررسی: این مطالعه از نوع روان سنجی است که در سال ۱۴۰۱ انجام شد. جهت توسعه گویه ها کتاب مراقبت پیشرفته از مصدومان ترومایی (ATLS)، ویرایش هفدهم، مورد بررسی قرار گرفت. گویه های استخراج شده چندین نوبت توسط تیم تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و منجر به تشکیل مقیاس اولیه با ۶۷ گویه شد. فرایند روان سنجی شامل روایی (صوری، محتوا و سازه) و پایایی(همسانی درونی، آزمون بازآزمون)، با مشارکت ۲۳۰ پرستار بخش اورژانس از ۳ مرکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی قم بر روی مقیاس اولیه انجام شد.  یافته ها: مقیاس اولیه ۶۷ گویه ای در ۴ حیطه تریاژ با ۲ گویه، ارزیابی و مراقبت های اولیه با ۳۸ گویه، ارزیابی و مراقبت های ثانویه با ۱۵ گویه و آمادگی در مراقبت از بیماران با شرایط خاص با ۱۰ گویه توسعه پیدا کرد. ۲ گویه در روایی صوری و ۲ گویه در روایی محتوا حذف شد. انجام تحلیل عاملی اکتشافی منجر به ظهور ۴ عامل با مجموع ۵۰/۷۰ واریانس شد. هیچ گویه ای در این مرحله حذف نشد. پرسش نامه نهایی با ۶۳ گویه با پایایی ضریب آلفای کرونباخ کل ابزار ۰/۹۲۳ (۰۰۱/p≤۰) و همبستگی درون خوشه ای ۰/۹۳ تایید شد. نتیجه گیری: مقیاس میزان آمادگی پرستاران اورژانس در مراقبت از بیماران ترومایی از اعتبار و پایایی قابل قبولی جهت ارزیابی میزان آمادگی پرستاران ایرانی در بخش های اورژانس برخوردار است.

کلیدواژه ها:

Patients ، Trauma nursing ، Validation studies as topic ، Emergency nursing ، بیماران ، پرستاری تروما ، مطالعات اعتبارسنجی ، اورژانس پرستاری